Van deinende carnavalskrakers tot onvervalste zydeco, van hossende feestbands tot rauwe bluesgitaristen en Dj’s: de gemeente Geertruidenberg is al decennialang vruchtbare grond voor een grote groep muzikanten die alle kanten van het muzikale spectrum raken. Wat gebeurt er als je deze artiesten vraagt om een lijst te maken van de, volgens hen, vijf mooiste of meest bijzondere liedjes? Aflevering 11: Mike Hofkens.

Door Dennis Mikhout

Mike Hofkens is in de gemeente Geertruidenberg natuurlijk bekend als Wethouder van economie, cultuur en toerisme maar verdiende ook zijn sporen in de muziek. Hij maakte als bassist deel uit van ‘Canvas Rockin Hoempa’ en speelt nu vooral akoestische gitaar bij de ‘Chouffelèèrs XXL’. Zijn vijf mooiste liedjes zijn vooral een door de tekst bepaalde melancholische keuze.

Foto van vroeger – Rob de Nijs

“Dit album stond vroeger bij mijn vader in de platenkast. Hij was muzikant maar draaide eigenlijk nooit muziek. Op de platenspeler lag letterlijk stof. Maar gek genoeg hadden we wel een platenkast met lp’s staan. Ik draaide toen vaak een live-lp van Rob de Nijs. Dit nummer is mij daarvan altijd bijgebleven, alleen verandert de context van het nummer naarmate ik ouder word. Voor mij gaat dit liedje echt over het terugdenken aan je jeugd. Over hoe dat het leven vroeger onbezonnen en onschuldig was. De hoofdpersoon in het nummer is opgegroeid en volwassen geworden, maar denkt in moeilijke tijden nog vaak terug aan zijn kindertijd. Aan de onschuld en onbezonnenheid. Voor mij persoonlijk gaat de tekst meer over het verlies van je jeugd in plaats van het terugverlangen naar deze jeugd. Je krijgt namelijk het besef dat je je onschuld verliest naarmate je ouder wordt.

Mijn moeder is vorig jaar overleden, veel te jong op 62-jarige leeftijd. Dat heeft een behoorlijke impact gehad. Wij waren in die periode op het gemeentehuis bezig met de formatiegesprekken en Helmi Huijbregts (de formateur red.) zei toen tegen mij: ”door de dood van je moeder ben je een stap geklommen op de ladder van volwassenheid”. Dat vond ik zo mooi gezegd. Dat toen pas het besef kwam dat alles anders werd, de onschuld verdween. Daar hoort voor mij dit nummer bij. Ik verlang vaak naar het kind terug, niet in letterlijke zin, maar ik zou wel eens weer wat onschuldiger en onbezonnen in het leven willen staan.”

Dance me to the end of love (Live) – Leonard Cohen

“In 2005 waren we met vrienden op vakantie, ik was begin twintig. Een vriend van mij was al veel verder in zijn muzikale ontwikkeling en draaide veel Leonard Cohen. Toen ben ik dat ook echt zelf gaan ontdekken. Ik was eigenlijk meer een ‘Metal jongen’. Ik ging bijvoorbeeld naar ‘Dinamo Open Air’, lekker rockbands kijken. Dus Metallica, Korn, Limp Bizkit en Motörhead. Dat soort bands. Hoewel ik nog steeds van die muziek geniet, is die muziek voor mij echt wel voorbij, maar Leonard Cohen is blijven hangen. Ik ben misschien wel een melancholische vent ofzo.

Als je een echte favoriet kan hebben, waar je heel vaak naar kan luisteren, dan is dat voor mij Leonard Cohen. Niet alleen naar wat hij te vertellen heeft, maar ook naar het stemgeluid waarmee hij het vertelt. Ik heb hem live mogen zien in het Olympisch Stadion. Een zwoele zomeravond met een echte legende op het podium. Dat concert staat voor mij stipt op de eerste plaats. Hij begon daar ook met dit liedje. Cohen kan heel goed herkenbare liedjes met een hele grote band toch héél klein houden. Hij maakte van dat Olympisch Stadion gewoon een huiskamer. Het is daarbij ook nog eens een hele charmante man, dus tussen de nummers door tilt hij zijn hoed af en bedankt het publiek voor hun aanwezigheid. Je voelt dat die dankbaarheid echt en oprecht is. Je gelooft dat hij het speciaal tegen jou heeft.”

Hij bezingt hier op een hele mooie cadans een vrouw en vraagt haar ‘dance me to the end of love’. Als hij dat tegen een vrouw zegt, met die knappe markante kop van hem, dan moeten de vrouwen toch gewoon aan zijn voeten gelegen hebben? Altijd goed gekleed ook. Hij zingt daarna ‘show me slowly what I only know the limits of’. Vrij vertaald zegt hij ‘leer mij iets waar ik tot nu toe alleen maar de grenzen van kende’, ik zou willen dat ik die tekst zelf bedacht had. Zo goed.”

Tower of song – Tom Jones

“Dit is ook een lied van Leonard Cohen, maar dan in een uitvoering door Tom Jones. En dan vind ik hem eigenlijk nog mooier. Veel mensen verwachten niet dat je fan van Tom Jones bent. Maar die zien dan ook maar echt één type Tom Jones voor zich. De artiest van ‘What’s new pussycat’ en ‘Delilah’. Maar het is ook een artiest die in een bepaalde fase van zijn leven met de muziek meegroeit. Er zit ontwikkeling in. Metallica klinkt bijvoorbeeld nog steeds als 30 jaar geleden. Tom Jones dus niet. Zijn muziek beschrijft eigenlijk een heel leven, van album tot album. Dit liedje komt van een van zijn laatste albums, en je hoort echt dat hij 83 is en dat zijn tijd er nu wel zo’n beetje op zit. Ik heb Tom Jones nu twee keer live gezien. Ook kort na de dood van mijn moeder. We zouden met de hele familie gaan en dus ook met mijn moeder. Ze was een enorme liefhebber. Het was voor sommigen een lastige keuze om toch te gaan. Voor mij was het dat niet. We hebben wel een plaats leeg gehouden voor haar. Uiteraard was het heel heftig, zo een week na haar uitvaart, maar ook heel mooi.

Deze tekst, geschreven door Leonard Cohen, beschrijft het einde van een carrière. Maar misschien nog meer het einde van een leven. Het einde van een hoogtepunt. De muziek die onder deze versie ligt, past eigenlijk ook beter bij de boodschap van het nummer. Een bepaald gedeelte in het nummer raakt mij: ‘Áll the bridges are burning that we might have crossed, and I fee so close to everything that we’ve lost, and we will never have to lose it again’. Dat stukje kan ik dan ook makkelijk twintig keer achter elkaar afspelen om vervolgens na te denken over de tekst. Het gaat voor mij over verlies en slecht los kunnen laten. Familieleden die je ontvallen, vriendschappen die eindigen of relaties die verbroken worden. Dat je op je 80ste daarop terugkijkt en denkt, het geluk, en verlies, dat ik heb gekend hoef ik nooit meer kwijt te raken. Aan het einde van alles wat hij in het leven heeft, staat hij nu aan de vooravond van de dood. Hij weet dat Het nog niet zover is, maar wel dat het niet lang meer duurt.”

The sound of silence – Simon and Garfunkel

“Het moet geen begrafenisverhaal worden, maar een aangetrouwde neef van mij overleed. En dit speelden ze op zijn begrafenis, samen met een nummer van Bob Seger ‘Like a rock’ en ‘Riders on the storm’ van The Doors. Ik was een menneke van 18/19 jaar oud. Draaide veel Metallica en Guns N’ Roses en toen kwam ineens deze muziek op mijn pad. Mijn moeder had wel door dat dit nummer iets met mij deed. Met Sinterklaas kreeg ik een DVD van mijn oma: ‘Simon & Garfunkel, Live in Central Park’. Die heb ik echt helemaal grijs gedraaid. Dat was echt mijn kennismaking met dit soort muziek, en daar werd ik gelijk helemaal verliefd op.

De teksten van met name Paul Simon vind ik echt briljant. Ze zetten je tot nadenken over het leven en de keuzes die je soms maakt. Deze tekst is wel een beetje ongrijpbaar. Het gaat over de duisternis, niet meer naar elkaar luisteren én niet meer in verbinding staan met elkaar. Dat is voor mij als politicus dan weer heel herkenbaar. Soms niet meer weten wat je nog moet zeggen om de verbinding tussen mensen tot stand te laten komen. Dit nummer wordt steeds actueler natuurlijk. Het ‘hearing without listening’ uit de tekst klopt helemaal. Iedereen maakt geluid tegenwoordig maar niemand luistert echt meer.”

Beer for my horses – Toby Keith, Willie Nelson

Mijn vriendin is net als ik een enorme countryliefhebster. Misschien zelfs nog wel meer dan ik. Ze heeft mij echt aangestoken met het countryvirus. We waren op weg naar het vliegveld van Charleroi om naar vrienden op Fuerteventura te vliegen. Charleroi, dus je hebt een goedkope vlucht met nachtelijke tijden. We reden echt om drie uur ‘s nachts die kant op, een lege uitgestorven snelweg. Diep in Wallonië kwam dit nummer ineens voorbij op de playlist. Daarna heeft het echt zeker 45 minuten op repeat gestaan. Het is echt een absurd nummer. Dit gaat over paarden, lasso’s en mensen aan de hoogste boom opknopen. Dat bezingen de Amerikanen dus in country liedjes. Overigens wel met een vette knipoog. Ze zingen over op pad gaan voor gerechtigheid, maar daarna is het tijd voor ‘Whiskey for my men and beer for my horses.’ Waanzinnige tekst natuurlijk. Dit liedje pakte mij zo enorm tijdens die autorit. Gewoon het hele plaatje. Een lege weg in Wallonië en dan komt dit ineens voorbij. Het paste totaal niet bij het moment en is toch blijven hangen. Dat gekke absurdisme. Tijdens die vakantie bleven we het draaien. De vrienden waar we waren hebben het ook opgepikt. Sterker nog, tijdens hun bruiloft werd het twee keer gedraaid op het feest. Ik draai het nog regelmatig met mijn vriendin. Waar anderen echt een romantisch liedje delen met hun partner, vind ik het echt onwijs grappig dat wij dan dit nummer hebben samen.”

We sluiten af met de vraag welke van deze vijf liedjes Mike zelf het liefste geschreven of gemaakt had: “Dance me to the end of love. Dat is het nummer waarin Leonard Cohen de sfeer neerzet met zowel de muziek als de tekst. Ja daar klopt echt alles aan vind ik.”