Made/Nijmegen - Mell uit het graafschap Sussex in Zuid-Engeland liep vorig jaar als lid van het Britse Walk the Walk team de 4Daagse in Nijmegen. Zomaar? Nee, de prille veertiger liep samen met twaalf landgenoten vier marathons in vier dagen voor de Britse organisatie Walk the Walk Breast Cancer Charity. “De Nijmeegse Vierdaagse is zo’n prachtig en uniek evenement. Het smaakt naar meer.”

Door Michiel Peeters

Wellicht loop ik haar en haar teamgenoten dit jaar weer tegen het lijf. Opvallen deden ze zeker, de vrouwen en mannen die in hun witte t-shirts met roze bh-print, aandacht vroegen voor borstkanker. Op de laatste dag hadden ze zelfs versierde bh’s als extra aandachttrekker bij zich voor de intocht op de Via Gladiola.

“Het is de eerste keer dat ik de Nijmeegse marsen loop en als ik nu terugkijk, hier op de platanen op de Wedren, ook een van de beste dingen die ik ooit gedaan heb. Je zou het alleen al lopen om de geweldige support die je onderweg krijgt van het publiek, de band die ontstaat met je teamleden uit andere delen van Engeland, de spirit die je krijgt als je oploopt met militaire pelotons en vooral de mensenmassa langs de weg. Zeker op de laatste dag. De menselijke tribune bij de oversteek van de Maas en de dolenthousiaste menigte op de Via Gladiola. Ben trots op deze eremedaille die ik verdiend heb.”

Kwam Mell bij toeval tegen op de laatste vierdaagsedag bij de dixiestop pal voordat je de oversteek naar Brabant maakt en een ommetje via het pittoreske Linden en Beers afzakt naar Cuijk om aan de triomftocht naar Nijmegen te beginnen. Dacht daar een drankje te scoren en af te rekenen met mijn pin-pasje. Helaas, alleen contant. Mell zag mijn teleurstelling en betaalde het A-drankje. Beloofde haar het op de Wedren terug te betalen. Ze zal wel gedacht hebben, in die drukte vind je mij niet. Het Engelse roze bh-team genoot later onder de lommerrijke platanen van ‘mijn rondje pints’.

Moe

‘Het is moe, het loopt, heeft blaren en dat was het!’ stond in witte letters op het roze poloshirt van de grijzende Monique uit Bergambacht. Lachend en stralend gaf de grijzende en vitale wandelaarster in 2016, ondanks het noodweer op de laatste wandelochtend, uitleg. “Deze vier zinnetjes markeren mijn afscheid van de 4Daagse Nijmegen. Ik heb al die jaren genoten, maar eens moet er een eind aankomen.”

Een eind was er zeker nog niet voor de velen die vorig jaar vertrokken. Na twee jaren wachten vanwege een rondwarend virus, was de opwinding in Nijmegen en onder de wandelaars overweldigend. Er hing een onbeschrijfelijke elektriciteit in de lucht. Velen keken uit na de registratiedag en het ‘oormerken’ voor vier dagen met een gekleurd polsbandje. Mijn wandelmaten voor vier dagen: Gerrit en Helma uit Lemelerveld en later op de Tweede Dag van Wychen haalden we de leeglopende ‘duracellbatterij’ Nathalie uit Sinderen in de Achterhoek in en moesten haar voortdurend opladen. De hitte op de eerste dag maakte het evenement tot een driedaagse tot verdriet van velen die al in de startblokken stonden. De dag van Elst werd geannuleerd.

Ventileren

Wandelen werkt ontspannend en lopend ventileer je makkelijker je gedachten en gevoelens. Dat merkte ik bij alle 4-daagse wandelingen (50- en 40 km) die ik zonder blaren liep.

Eén van die verhaaltjes floept ieder jaar weer uit mijn herinneringen naar boven. In 2016 ontmoette ik Trudy Pilkes, een destijds 57-jarige coach in de zorg, bij de EHBO-post in Wychen. Mijn wandelmaat lag daar op de tweede wandeldag met ‘bobbelige voetzolen met het profiel van zeven heuvelen’ op een brancard. Ik schrok van de grote beenwond van de Groningse, geboren Oosterbeekse, dikke knie en kapotte vingers. Brabants galant, bood ik haar mijn schaduwplaats aan, haalde een icepack en luisterde naar haar verhaal. Dinsdagochtend fietste zij op weg naar station Dukenburg – ik logeerde bij mijn zoon – en werd door vier mediterrane types mishandeld. Eén van de stoere boys trapte de 4daagse-debutante met een gemikte karaterap in de flank van de fiets. Ik gilde hard toen ik op het asfalt lag. De vier liepen lachend weg. Gelijkertijd schoot de adrenaline door mijn lijf. Ik moet naar de start. Dit is mijn eerste Vierdaagse en die laat ik me door die... niet afpakken. EHBO’ers op de Wedren maakten de wonden schoon en ik liep in trance de eerste, hete kilometers. Aangifte doen bij de Nijmeegse politie liep uit op een fiasco. Waarom ik het niet meteen gemeld had. Nou dat is nogal duidelijk, dan had ik hier niet met een icepack gezeten. Heb besloten zaterdag in Groningen aangifte te doen.”

Trudy verloor op die vroege dinsdagochtend het vertrouwen in de mens. “Deze aanslag grijpt me aan en daarom deel ik dit verhaal graag met velen. Misschien werkt het therapeutisch.” Voordat ze vertrekt, smeer ik wat verkoelende gel op de blauwe knieën. Het verhaal van Trudy haalde destijds de landelijke pers.

Vermakelijk

Maar het is niet altijd kommer en kwel. De mars der marsen kent ook vermakelijke momenten. Zoals die van Harry Kramer uit De Wijk in Drenthe. Op de finishplaats onder de platanen zat hij aan een goudgele rakker. ”Kom net terug van de Zwarte Cross en pakte vanmorgen mijn wandelschoenen uit de donkere tent en zie nu tot mijn verbazing dat ik twee verschillende stappers aan heb!”

Ook Françoise, de voormalige kasteleinse van café Sport uit Herpen was goed voor een verhaaltje. Haar shirt vermeldde de boodschap: ‘Ik word iedere dag knapper... heb nu al zin in morgen! Zij had zich op Saradag een vierdaagse wandeling beloofd om aan te sterken.

Linda Heppe uit Made kan zich aan zo’n tip optrekken. De prille veertiger beloofde zichzelf namelijk ook een 4daagse. Succes met je vier marathons en na afloop zorgt Mark voor een lekkere, frisse witte De Linie.

Het is ondoenlijk om alle verhalen weer op te halen, maar één ding staat vast. De energie die er tijdens de 4Daagse hangt is bijzonder. De mensen gaan leuk met elkaar om, zo zou het altijd moeten zijn in de wereld. Dat geluksgevoel spat ieder jaar weer van het Nijmeegse wandelfeest af. Haal wereldleiders eens naar dit evenement, dan zou er heel wat minder rotzooi zijn op deze aardkloot!

En om mee af te sluiten, een gouwe ouwe uit de ‘tegeltjes of t-shirt-wijsheden’: ‘Es sind nicht deine Beine die aufgeben; es ist dein Kopf’.