In het digitale tijdperk van muziekstreaming is het een zeldzaamheid geworden om volledige albums te beluisteren, maar echte muziekliefhebbers weten dat het luisteren naar een album van begin tot eind een unieke ervaring kan bieden. In de reeks 'Vinyl Verhalen' neemt Dennis Mikhout elke week een iconisch muziekalbum onder de loep. Tijdens deze ontdekkingsreis onthult hij de verhalen achter deze albums, variërend van klassieke studiomeesterwerken tot memorabele live-opnames, ongeacht het genre en tijdperk. Deze week: 'Black Pumas' van Black Pumas.
Door: Dennis Mikhout
Toen Black Pumas in 2019 hun titelloze debuutalbum uitbrachten, voelde het alsof er plots een band opdook die tegelijk volledig nieuw én vertrouwd klonk. In een tijd waarin soulmuziek vaak digitaal, strak en nogal vlak geproduceerd wordt, kwam Black Pumas met een warm, organisch geluid dat direct teruggrijpt op de traditie van Stax, Motown en seventies funk. Toch klinkt het album nooit als een stoffig museumstuk. Black Pumas ademt het heden.
Het duo bestaat uit zanger Eric Burton en gitarist/producer Adrian Quesada (bekend van Latin-funkgroep Grupo Fantasma). Samen vonden ze een zeldzame balans tussen klassieke songwriting en moderniteit.
Het ontstaan van Black Pumas begon in Austin, Texas, waar Quesada op zoek was naar een zanger voor nieuw materiaal dat hij had geschreven. Burton was op dat moment een relatief onbekende muzikant die in lokale clubs speelde en soms zelfs op straat optrad. Toen de twee elkaar ontmoetten, bleek de chemie direct hoorbaar.
Quesada bracht ervaring als producer en arrangeur mee. Burton leverde een stem die tegelijk rauw, flexibel en emotioneel geladen klinkt. Hij bezit de intensiteit van klassieke soulzangers, maar zonder imitatie. Dat contrast vormt de kern van het album.
Het opnameproces: analoog gevoel, moderne precisie
De opnames vonden grotendeels plaats in Austin, waar Quesada een geluid ontwikkelde dat vintage aanvoelt zonder stoffig te worden. De productie maakt gebruik van warme drums, diepe baslijnen, orgels, gitaren en subtiele strijkersarrangementen.
Veel nummers klinken alsof ze live door een volledige band zijn opgenomen, met veel aandacht voor dynamiek en ruimte. Tegelijkertijd is de mix modern en helder. Instrumenten hebben lucht, de zang staat centraal en niets klinkt overvol. Quesada kiest zelden voor effectbejag. De songs krijgen de ruimte om zich rustig op te bouwen. Daardoor komt Burtons stem extra sterk naar voren.
Wat Black Pumas onderscheidt van veel retro-soulprojecten is dat het album de geschiedenis kent, maar er niet in blijft hangen. De invloeden zijn duidelijk hoorbaar: Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Al Green en psychedelische soul uit de jaren zeventig. Toch worden die elementen gebruikt als bouwstenen, niet als doel op zich.
Twee sleuteltracks:
‘Colors’: De doorbraaksingle en nog altijd het bekendste nummer van de band. 'Colors' opent rustig, met een pulserende groove en een bijna meditatieve sfeer. Langzaam groeit het nummer uit tot een soulvolle climax. De tekst over verdeeldheid en menselijkheid kreeg extra betekenis in een gepolariseerd Amerika, maar blijft bewust open genoeg voor meerdere interpretaties. Burton zingt met kracht zonder te forceren, wat het nummer zijn overtuiging geeft.
‘Fire’: Een energiek contrast met de ingetogen spanning van 'Colors'. Hier leunt de band meer op funk en rock, met stuwende drums en scherpe gitaaraccenten. Burton klinkt urgent en speels tegelijk. Het nummer laat horen dat Black Pumas meer zijn dan een langzame soulact; ze kunnen ook direct en explosief klinken.
Bij verschijnen kreeg het album sterke recensies, maar de echte doorbraak kwam via liveoptredens en mond-tot-mondreclame. Black Pumas groeide snel uit tot een veelgevraagde festivalband, mede dankzij Burtons intense podiumpresentatie.
Het album werd genomineerd voor meerdere Grammy Awards, waaronder Album of the Year. Vooral opvallend voor een debuut van een relatief nieuwe act. Daarmee werd duidelijk dat Black Pumas niet alleen een nichepubliek bereikten, maar ook breed aansloegen.
Met Black Pumas leverde het duo een debuut af dat zeldzaam volwassen klinkt. Het album put uit de rijke geschiedenis van soul, maar gebruikt die traditie als vertrekpunt voor iets eigens.
