Jawel: de eerste echte zonnestralen hebben mijn bolletje in Waspik bereikt: de lente is begonnen! Ik weet het: niet te snel juichen, maar man: wat hebben we hier lang op moeten wachten. Het gelukzalige gevoel dat de lente met zich meebrengt, viel dit jaar samen met een nummer dat ik op de radio hoorde en dat me binnen een seconde terugbracht naar de zomer van 1982: ‘Biscaya’ van James Last.

’Veronica komt naar je toe deze zomer’. Iedere keer weer smolt ik als jong manneke bij het horen van die tune. De wereld was klein toen, eigenlijk niet veel groter dan de weg naar school, naar de voetbal en naar ome Wim en tante Sijke op de Hoge Brug. Maar het idee dat Veronica naar me toe kwam, was magisch. En dat terwijl ik in die jaren de Veronica drive-in show en de grote Zomertruck helemaal nooit in het echt heb gezien. Maar het gevoel van die accordeons uit het prachtige ‘Biscaya’ van James Last: weemoed ten top.

In gedachten ben ik weer terug op de Hoge Brug. Tante Sijke speelde ook accordeon. Zo’n groot bakbeest, een Galanti, als ik me niet vergis. Bijna dagelijks gingen we op bezoek bij ome Wim en tante Sijke en regelmatig speelde tante Sij een deuntje op de accordeon. Het kan haast niet anders of ze heeft ‘Biscaya’ ook wel eens de (altijd volle) huiskamer in geslingerd. Ik vond de klanken van de accordeon magisch, kan ik me herinneren. Volgens mij was het in die tijd totaal niet hip, maar ik genoot ervan.

Tovenaars

Zal daar de oorsprong liggen van mijn voorliefde voor muziek met accordeon erin? Grote kans van wel. Want ook toen Brood en Vrienten een paar jaar later een hit hadden met ‘Als je wint’, was ik vooral gefocust op de accordeon van Jean Blaute, zeker in de langere versie van het nummer. Goede accordeonisten leken in die tijd wel tovenaars, want naast de melodietjes op de toetsen, begeleidden ze zichzelf met de ronde knoppen aan de andere kant van het instrument; volgens mij de bas. Met open mond sloeg ik het gade.

Toen mijn liefde voor muziek wat meer richting kreeg, popte daar steeds weer die accordeon op. Captain Gumbo bezochten we regelmatig met de aanstekelijke cajun- en zydeco-muziek. Ik kende de band door drummer Joost Witte en gitarist Gerard de Braconier van Toontje Lager, maar mijn aandacht lag meer bij zanger en accordeonist Mark Söhngen. Het leven was mooi als we mee dansten op Allons à Lafayette en al die andere traditionals.

Ook in de nummers van Pater Moeskroen is de accordeon rijkelijk aanwezig, vaak bespeeld door Martien van Oostrom. In dat opzicht is ‘Zuster Angelique’ van het sterke album ‘Steelt de schouw’ favoriet. Misschien wel een van de beste intro’s op accordeon ooit. Sowieso een prachtig nummer met Marcel Sophie onnavolgbaar op zang. Regelmatig gaat ‘Zuster Angelique’ in de auto aan op standje ‘net geen gehoorschade’. ’Zuster Angelique, wie d’r heeft gezien Is nooit meer ziek. Zuster: ik ben niet thuis, voor de zuster van het withete kruis.’

Verhaal

Rowwen Hèze heeft de trekzak al sinds haar oprichting in 1985 als handelsmerk, niet in de laatste plaats door het enthousiasme waarmee Tren van Enckevort het instrument bespeelt. Ik viel als een blok voor de band en ben na al die jaren nog steeds groot liefhebber. Waar Van Enckevort in uitblinkt, is het laten spreken van de accordeon. Het instrument vertelt een verhaal zonder woorden, maar het is precies duidelijk waar het over gaat. Dat hoor ik bijvoorbeeld in het instrumentale stuk van ‘Vul te lang gelijje’, maar vooral ook in de ‘Shannon Song’, het nummer waarmee we onze bruiloft in 2009 afsloten. Iedere keer weer kippenvel als ik het hoor… ’De Iere zuije de Iere niet zien als op ’n gegeven moment in ’t café de muziek aangiet. De muziek die giet langzaam over in dansen. En dat doen ze met de Shannon Song…’

De accordeon oubollig? Vast wel, maar ik kan het dus goed hebben! Dank aan James Last, maar vooral aan tante Sijke die ergens begin jaren tachtig de poriën open heeft gezet en mij de liefde voor de trekzak onbewust heeft bijgebracht. Ik zet ‘Biscaya’ nog een keer op, sluit de ogen en dwaal af naar veertig jaar geleden, naar een wereld die overzichtelijk was en die elke dag een nieuw avontuur bood…

Marcel Donks, muziekliefhebber