Nee, als groot muziekliefhebber ben ik doorgaans niet zo van de musicals. Wat deed ik dan afgelopen woensdagavond op de eerste rij in het AFAS theater in Leusden? Simpel: honderd procent genieten van de try out van Doe Maar! De Nederpop Musical. Even terug naar de neonkleurige jaren tachtig: de tijd van kruisraketten en nederwiet met de tijdloze nummers van Doe Maar als perfecte soundtrack.

Het was overigens niet de eerste keer dat ik een musical over Doe Maar bezocht. In 2006 was ik bij de toenmalige Doe Maar-musical die geproduceerd werd door V&V-man Albert Verlinde. Ook toen had ik vooraf grote twijfels, vooral over het feit dat de nummers van ‘mijn’ bandje door anderen gespeeld en gezongen zouden worden. Heiligschennis van de bovenste plank, maar toch: ik gaf het een kans, mede door de aanwezigheid van Jan Rot in de cast en toetsenist Jakob Klaasse in de band. Het is bijna twintig jaar geleden, maar ik kan me herinneren dat ik het toen toch wel mooi vond (al was ik maar wat blij dat de ‘echte’ Doe Maar niet lang daarna weer op het podium stond).

'Al ben je vol goede moed, denkt dat je weet hoe het moet. Je knippert met je ogen en alles is vervlogen: dromen zijn bedrog. Alles gaat voorbij, elke droom vervaagt als je je ogen open doet: je raakt het kwijt.' (Alles gaat voorbij)

Meest populair

Doe Maar is dood. Het overlijden van frontman Henny Vrienten in 2022 betekende een resoluut einde van de meest populaire nederpop-band die ons land ooit heeft gekend. De aandacht voor de muziek van Doe Maar lijkt echter onverminderd groot. De remaster van het succesvolle 4US album in 2023 verkocht goed en voor de nieuwe musical over de band werden binnen mum van tijd 75.000 kaarten verkocht (terwijl het geen goedkope kaarten zijn).

De onmiskenbare buttons en sjaaltjes waren afgelopen woensdag in Leusden dan ook weer present, vooral gedragen door ‘vrouwen van een bepaalde leeftijd’. Het komende half jaar staat de programmering van het AFAS Theater geheel in het teken van Doe Maar! De Nederpop Musical. Het karakteristieke bolvormige gebouw is daartoe helemaal groen met roze uitgelicht, inclusief de fonteinen voor het gebouw. Ook binnen, vanaf de parkeergarage tot aan de theaterzaal, staat alles in het teken van de felle Doe Maar kleuren. Talloze billboards met oude foto’s brengen je weer meteen terug de eerste helft van die donkere jaren tachtig waarin Doe Maar het letterlijke lichtpunt was. Gaaf gedaan!

'Carriere maken voordat de bom valt, werken aan mijn toekomst voordat de bom valt. Ik ren om mijn agenda voordat de bom valt, veilig in het ziekenfonds voordat de bom valt. En als de bom valt dan lig ik in mijn nette pak, diploma's en mijn cheques op zak, mijn polis en mijn woordenschat awoei, onder de flatgebouwen van de stad naast jou. Laat maar vallen dan, het komt er toch wel van, het geeft niet of je rent. 'k Heb jou nooit gekend, 'k wil weten wie je bent, 'k wil weten wie je bent.' (De bom)

Vorige week woensdag zaten wij pontificaal op de eerste rij. Aanvankelijk besloot ik geen kaarten voor de musical te kopen, want ik vond de ticketprijs absurd hoog. Via Marktplaats wist ik echter twee betaalbare tickets op de kop te tikken voor de try out. En zo schoven mijn lief en ik aan op de eerste rij, tussen de honderden bakvissen van weleer. Wederom was mijn nieuwsgierigheid vooral gericht op de band. Die nieuwsgierigheid bleek al na vijf seconden gestild: deze musical beschikt over een cast van topmuzikanten met, wat mij betreft, een glansrol voor Cornelius Leonardus die het gitaarspel van Jan Hendriks erg dicht benaderde.

Volwassenheid

Het verhaal van Doe Maar! De Nederpop Musical is volgens mij redelijk vergelijkbaar met de musical uit 2007. De onzekere jaren tachtig zijn duidelijk voelbaar tegen de dreiging van kernwapens in Nederland. Waar het verhaal echter vooral om draait is de weg naar volwassenheid van hoofdrolspeelsters Janis en Alice en hun zoektocht naar de ware liefde. Een mooie rol is er voor Wolter Weulink die als Rits de meisjesharten sneller doet kloppen. Zelf genoot ik vooral van ‘Piet de Smeerpoets’ Han Oldigs die de ongemakkelijke zakenman Rob speelt. Ook Daniël Boissevain speelde trouwens (net als in 2007) erg sterk als vader die zijn kind op jonge leeftijd in de steek liet.

Maar wat deze musical echt goed maakt, is de manier hoe de Doe Maar-nummers het script aan elkaar ‘lijmen’. Iedereen kent de nummers van toen, maar in dit verhaal krijg je nog meer beeld bij de teksten. Ik weet niet of Henny Vrienten en Ernst Jansz het als liedjesschrijvers precies zo bedoeld hebben, maar het klopt wel. En gaaf dat de scriptschrijver de keuze heeft durven maken voor nummers als ‘Bang’, ‘Dansmuziek’ en ‘Aan de bewoners van dit pand’, toch niet de meest bekende songs uit het repertoire. Een van de hoogtepunten, muzikaal gezien, vond ik ‘Het leven gaat door / Er verandert niks’: ogen dicht en kippenvel op de armen. Datzelfde gebeurde trouwens bij het prachtige ‘Bij elkaar’.

'Ik zal jou nooit kunnen zeggen hoe mijn hart breekt als bij een klein gebaar of een woord dat ik spreek, ik jouw hart ook breek. Blijven wij bij elkaar om eelt op ons hart te kweken? Blijven wij bij elkaar tot dat hart niet meer kan breken?' (Bij elkaar)

Het bezoek aan Leusden heeft mij in ieder geval weer helemaal in het Doe Maar repertoire geslingerd, hoewel ik daar eigenlijk nooit van los ben gekomen. Het doet me beseffen dat de muziek van Doe Maar inderdaad tijdloos is en dat er steeds nieuwe generaties met de muziek opgroeien. Wie weet kunnen nummers als ‘Radeloos’, ‘Doe Maar net alsof’ en ‘Pa’ ook de jongere generatie bijstaan als muzikale soundtrack van hun jeugd. Voor mij heeft Doe Maar in ieder geval eeuwigheidswaarde.

Marcel Donks, muziekliefhebber