Als een jonge hond sprong de 42-jarige Jacqueline Govaert afgelopen donderdag op het podium en in de zaal van de Effenaar in Eindhoven. Met m’n lief werd ik aangenaam verrast met een avond muzikale nostalgie van Krezip, de band die zich ruim twintig jaar na dato nog prima staande houdt. Sterker nog: de van oorsprong Tilburgse band presteerde beter dan ooit.

Gelijk maar even mijn gal spuwen: ik heb het niet zo met bands die lekker jong en enthousiast van start gaan, de wereld aan hun voeten krijgen en dan het gebaande pad inslaan van gepolijste en ‘gestylde’ popmuziek. Beste voorbeeld? Di-rect. Heerlijke band: jonge honden op het podium met sterke nummers, recht uit het hart en vol overgave gebracht in de kleinste zaaltjes. Maar na het vertrek van Tim Akkerman en daarmee de komst van Marcel Veenendaal koos de band bewust een andere weg. Met rare pakken, gladde liedjes en vooral: zonder gitaren. “What ever happened to good old Spike?” Overigens wel een goede keuze hoor, want de band scoort nog steeds de ene hit na de andere. Maar ik ben afgehaakt.

Dat lag ook de loer bij Krezip. Ik leerde de band in 1999 kennen toen ze op Paaspop speelde en er niet lang daarna een interview met Jacqueline Govaert en Annelies Kuijsters op Omroep Brabant (jawel) werd uitgezonden. Ik had de EP ‘Run around’ inmiddels in bezit en was erg gecharmeerd van enerzijds de ruige rock en anderzijds de prachtige ballads met engelenzang van de twee eerder genoemde meiden. Want meisjes waren het in die tijd nog; een jaar of 17, niet veel ouder. Het betreffende interview is nog op YouTube terug te vinden: grappig en soms aandoenlijk om terug te zien. En vooral het antwoord op de vraag ‘Wat willen jullie met Krezip?’ “Gewoon doorgaan; ik hoop dat het altijd zo leuk blijft.”

'Once more, you are hiding behind clothes, cause it's that you have got, all that you can see. You talk about other people's shit so you won't see your own, get your luck for free, yeah. You're stupid, and I could cry for you, pathetic, a boring little thing. But worse, hey, I really like to say is that you're standing in her sun, that you're standing in her sun.' (In her sun)

Krezip live in actie in De Effenaar in Eindhoven. We hadden vanaf het balkon goed zicht!

Tornado

Ik mocht Jacqueline een klein jaar later interviewen voor de krant in de aanloop naar een concert in Loon op Zand, thuiswedstrijd voor de uit Kaatsheuvel afkomstige Govaert. Via haar vader die toen nog een soort van manager was, werd een datum ingepland. Jacqueline vertelde over de ‘tornado’ waarin de band op dat moment verkeerde. Immers: een maand daarvoor zorgde het optreden op Pinkpop voor de definitieve doorbraak van Krezip. Het legde meteen behoorlijke druk op de jonge ‘popidolen’. “Nu het ineens zo goed gaat, wil iedereen wat van je”, vertelde de 18-jarige Jacqueline me toen. “We beseffen dat het zo weer voorbij kan zijn, dus genieten we van elk moment en doen we alleen dingen die we leuk vinden. Je doet het uiteindelijk vooral omdat je er gelukkig van wordt en dat moet je goed in de gaten houden. Als dat niet meer zo is, heeft het helemaal geen zin.”

Het zou nog negen jaar duren voordat de band besloot ermee te stoppen. Of de rek eruit was? Ik weet het niet, maar de bandleden hadden behoefte aan een eigen carrière buiten de band. Ik moet zeggen dat ik net daarvoor al wat afgehaakt was. Rond de periode van het album ‘Plug it in’ uit 2007 vond ik, net als bij Di-rect, dat de band te veel van haar (of mijn) principes afstapte. De muziek werd wat meer disco, te veel synthesizer en veel te glad geproduceerd. Naar mijn mening dan hè… Toen Jacqueline daarna ook nog met hoog getoupeerd en te blond kapsel ten tonele verscheen, nam ik ritueel afscheid van de band. Overigens vind ik ‘All my life’ en ‘Plug it in & turn me on’ wel erg sterke nummers van dat album, maar dat terzijde.

'I'm all alone does it show? I'm gonna loose control so you know. I'm gonna keep you up all night, that's right, I won't let you go. O yeah you're fine, I know we can do it right, you and I. I let you hold my body tight, don't be shy, o come on let it go. O come on, give me some I need stereo fun, make me dance make me move play my favourite song: plug it in and turn me on.' (Plug it in)

De twee uitverkochte afscheidsconcerten in juni 2009 in de Heineken Music Hall waren voor de band een machtig slotakkoord, met ‘Sweet Goodbyes’ als ultieme soundtrack. Klaar ermee: een dikke punt achter een mooie periode van zo’n twaalf jaar met prachtige liedjes en energieke optredens. Een jaar of tien later was er sprake van een eenmalige comeback van de band. Dat eenmalige karakter bleek onterecht, want sinds vijf jaar is de weer ‘alive and kicking’.

En daar was ik dus afgelopen donderdag getuige van. Al bij het aanschouwen van het korte koppie van Govaert was er in mijn hoofd een kleine vreugdekreet. Toen ze vervolgens vier nummers lang samen met haar band helemaal los ging om vervolgens nahijgend het publiek te verwelkomen, zag ik de Krezip van eind jaren negentig: de jonge band waarop ik muzikaal verliefd werd. Dat ik in de Effenaar van begin tot eind heb genoten, mag wel duidelijk zijn. Hoogtepuntjes? ‘Plug it in’, ‘All unsaid’, ‘In het sun’ en vooral ook ‘You can say’ waarbij Jacqueline zich vol overgave in het publiek begaf. Een zaal vol blije mensen verliet het pand: Krezip is terug, en hoe…

'Come on let yourself slide, come on take it tonight: you made it real. Make your day if I can, give it all cause I am: you made it real. You can say, you can say, just say what you want 'cause we can't pretend no more. There we go, can't hide myself away inside my fears.' (You can say)

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik