In de voormalige bierbrouwerij in Geertruidenberg, waar metaal kunstenaar Gerrit Dammer zijn robuuste kunstwerken creëert, hangt aan de muren een totaal andere wereld. Een wereld van kleur, fantasie en speelse verbeelding. Het is de wereld van Annabel Pluijm.

Door Tom Rietveld

Waar Gerrit werkt met staal en vuur, werkt Annabel met penseel en kleur. En hoewel hun kunst nauwelijks verder uit elkaar lijkt te kunnen liggen, versterken ze elkaar juist. “Ik maakte op vakantie altijd al kleine friemel tekeningetjes,” vertelt Annabel. “En Gerrit zei: dat moet je eens in het groot doen.” Zelf had ze daar aanvankelijk haar twijfels bij. “Ik dacht: daar zit de wereld vast niet op te wachten.”

Gewoon beginnen – maar dan goed

Toch zette ze de stap. In Breda liep ze een kunstenaarswinkel binnen. “Ze vroegen: wil je een beginnerspakket? Ik zei: nee, ik wil het beste wat jullie hebben. Want goed materiaal is het halve werk, toch?”

Met het grootste doek en de beste verf onder haar arm begon ze thuis – toen nog in hun bijzondere woning in de voormalige bioscoop – aan haar eerste schilderij.

“En toen dacht ik: mijn god, wat ga ik maken?” Het antwoord kwam al doende. Gerrit keek mee, gaf weinig woorden, maar wel richting. “Als hij niks zegt, dan weet ik dat het nog niks is,” zegt ze lachend. “Maar op een gegeven moment zei hij: nou begint het ergens op te lijken. Toen dacht ik: yes!”

De eerste verkoop

Het eerste werk, geïnspireerd op een reis naar Afrika, kreeg meteen een bijzondere ontvangst. Tijdens een familiefeest hing het schilderij in de ruimte, zonder dat iemand wist dat Annabel het had gemaakt.

“Iemand zei: wat een mooi schilderij, heb je dat uit Afrika meegenomen? Ik zei: nee, dat heb ik zelf gemaakt. Ja ja, dat zal wel…” Totdat bleek dat het echt zo was. “Toen vroeg hij: kan je er één voor mij maken? Ik zei: er hangt een prijskaartje aan.” Dat kaartje vermeldde 900 euro. “Ik vond dat zelf al heel veel geld,” zegt ze. Maar het schilderij werd verkocht. En daarmee was de toon gezet.

Schilderen met hyperfocus

Vanaf dat moment ging het snel. Annabel ontdekte haar eigen manier van werken: intens, geconcentreerd en vol energie. “Als ik bezig ben, heb ik echt hyperfocus,” vertelt ze. “Dan ben ik er helemaal in.”

Ze begon meerdere doeken tegelijk te maken, simpelweg omdat het ene werk moest drogen voordat ze verder kon. “De ideeën bleven komen. Ik borrelde van inspiratie.”

Haar stijl ontwikkelde zich gaandeweg, maar één ding bleef constant: kleur. Veel kleur. “Ik hou gewoon van kleur. Anders heb je het niet.”

Een eigen stijl, zonder regels

Annabel noemt haar werk zelf moderne kunst, met invloeden van naïeve kunst. Maar bovenal is het haar eigen stijl, ontstaan zonder opleiding of regels. “Ik ben autodidact,” zegt ze. “Ik heb nooit lessen gevolgd.” Bewust ook. “Gerrit zei altijd: moet je niet doen, want dan leer je dingen af. En ik wil juist dit doen.”

Die eigenzinnigheid is zichtbaar in haar werk. Figuren kijken je aan, patronen dansen over het doek en kleuren versterken elkaar op een manier die direct aanspreekt. “Of je hebt er niks mee, of je hebt er alles mee,” zegt ze nuchter. “Maar het moet wel iets doen. Je moet er blij van worden.”

Kunst in de huiskamer

Annabel werkt niet in een apart atelier, maar gewoon in de woonkamer. Haar schilderijen zijn letterlijk onderdeel van het dagelijks leven. “Ik wil het zien,” legt ze uit. “Als ik het wegzet, dan ga ik er niet verder aan.”

Die directe aanwezigheid zorgt ervoor dat haar werk blijft groeien. Ideeën ontstaan, veranderen en krijgen vorm terwijl het leven eromheen doorgaat.

Fans in ‘Den Berg’

Inmiddels heeft Annabel een trouwe groep liefhebbers opgebouwd, vooral in Geertruidenberg. “Als ik ’s avonds door Den Berg loop, denk ik: daar hangt er één… en daar ook,” zegt ze met een glimlach. “In één huis hangen er zelfs vijf.”

Ook buiten de regio hebben haar werken hun weg gevonden – naar België en Duitsland – maar haar basis ligt dicht bij huis. “Dat maakt het ook leuk. Mensen kennen je, en praten erover.”

Exposities met sfeer

Een van haar meest succesvolle momenten was een expositie in de tuin, samen met buren. “We hadden muziek, een pizzaoven en een wijntje,” vertelt ze. “Dat was gewoon heerlijk.” Het bleek een gouden formule. “Ik heb toen echt heel goed verkocht. Daar kan geen galerie tegenop.” Het laat zien dat kunst voor Annabel niet alleen om het werk gaat, maar ook om beleving. Om mensen samenbrengen, kijken, praten en genieten.

Op weg naar Schouwen-Duiveland

Een volgende stap dient zich inmiddels aan. Annabel is uitgenodigd voor de kunstschouw op Schouwen-Duiveland, van 13 tot en met 21 juni. “In een oud kerkje in Burg,” vertelt ze enthousiast. “Er komen zo’n 18.000 mensen.”

Samen met Gerrit gaat ze er een week naartoe, met schilderijen en een gehuurde caravan. “We maken er meteen een mooie tijd van.”

Gewoon doen

Wat het verhaal van Annabel Pluijm vooral laat zien, is dat kunst niet altijd begint met een plan. Soms begint het met een opmerking, een gevoel, of gewoon een eerste stap.

Een doek kopen. Verf kiezen. Beginnen.

“Ik dacht eerst: daar zit niemand op te wachten,” zegt ze. “Maar je weet het pas als je het doet.”

En inmiddels hangen haar kleurrijke werelden niet alleen aan de muren van haar eigen huis, maar ook bij vele anderen.

Werelden die, net als zijzelf, zijn ontstaan zonder regels – maar vol overtuiging.