Zou het dan toch? De Kecks-deur die drie jaar geleden na vertoning van de film ‘We moesten maar eens gaan’ in Haarlem definitief werd dichtgegooid, werd vorige week met een breekijzer meedogenloos opengebroken. Tröckener Kecks, de band die mijn muzikale jeugd vorm gaf, staat in 2027 ‘gewoon’ weer op de planken. Mèt Theo Vogelaars!

Ooit, ergens eind jaren tachtig, was mijn grootste droom dat Doe Maar bij elkaar zou komen. Dat leek onmogelijk, want de band waar ik op mijn negende fan van werd, stopte in 1984 op het hoogtepunt van haar roem en liet er geen twijfel over bestaan om ooit weer naar die hysterie terug te willen. Maar het gebeurde zestien jaar later: met twee uur lang kippenvel over mijn hele lichaam zag ik mijn muzikale helden van weleer de sterren van de hemel spelen.

Hoop

Jaren later gaven ook bands als Het Goede Doel en Klein Orkest een muzikaal gezicht aan het ‘Heintje Davids-effect’. De wens om Tröckener Kecks ooit nog eens live te zien, sluimert al 25 jaar ergens in de krochten van mijn geest. Meer nog bij Doe Maar wees alles er echter op dat die wens, die ik met vele Kecks-fans deel, onbeantwoord zou blijven. Hoewel: rond de release van het meesterlijk goede album 'TK' op vinyl, eind 2022 en de daaraan gekoppelde presentatie voor een select gezelschap in de Amsterdamse platenzaak Concerto kwam er dan toch weer dat sprankje hoop. Zeker toen de magie er na al die jaren bleek te zijn toen drie van de ‘Kecksen’ met dezelfde overgave als 25 jaar daarvoor een viertal nummers live ten gehore brachten.

Maar zanger Rick de Leeuw blies de waakvlam uit, nog voordat het een hellevuur kon worden. “Om ons laatste album op vinyl uit te brengen, de mannen van de band weer te zien, dit prachtige publiek weer bij elkaar te hebben, is fantastisch”, legde De Leeuw toen uit. “De sfeer van toen terug te voelen is mooi, maar om dit na 22 jaar weer te doen… Het was tof, we hebben dat gedaan, de herinnering is schitterend en die willen we hier vandaag een beetje opfrissen. Maar we moeten streng zijn voor onszelf, wijs zijn en zeggen: ‘We doen dat niet’. We moeten de mooie herinnering niet af laten brokkelen en het op straat laten verslonzen.”

Diezelfde voorman van de Kecks trapte de deur een jaar later nog harder dicht na vertoning van de film die rond de afscheidstour van 2001 gemaakt werd, maar nooit werd uitgebracht. “Je moet jezelf niet gaan imiteren; beter dan hoe het toen was, zal het nooit worden; daar moeten we iedereen voor behoeden.” Ik was teleurgesteld, het laatste beetje hoop gleed als zand door mijn vingers heen, maar toch vond ik al snel berusting. Sterker nog: ik kon niet anders dan Rick gelijk geven. Het was een zeldzaam mooie tijd met veel gedenkwaardige momenten. Strik erom en een mooi plekje geven in het museum van weemoed. Meer niet: klaar!

'Is dit langzame vervagen, de prijs die je betaalt voor de veel te snelle jaren, lang geleden. Technicolor heimwee laat zien wat je nu mist. De greep op wat geweest is, raakt verslapt. Maar de winnaar heeft gelijk, dus laat het nu maar komen.' (Altijd voor het eerst)

De verwarring in mijn bovenkamer was dan ook compleet toen er vorige week ineens ‘van alles’ te doen was op de Kecks-socials en er zelfs een nieuwe website leek te komen. De geruchten over een reünie gingen al snel de ronde en ik laveerde tussen enthousiasme en hoop enerzijds en een soort van teleurstelling anderzijds. Want waarom nu ineens wel? En was het geen (met alle respect) verbasterde Rick de Leeuw show in een nieuw jasje? Ik was danig in de war.

Theo

Ik wist mijn cynisme echter snel te verdringen, vooral toen afgelopen vrijdag bekend werd dat ook Theo Vogelaars mee zou gaan doen aan, inderdaad, een reünie. Good old Theo die zijn bas twintig jaar geleden al aan de wilgen had gehangen en nog het minst van iedereen geloofde in een wederopstanding van de Kecks. Sterker nog: volgens mij zag hij zichzelf sowieso niet meer als muzikant op het podium staan. Dat juist hij erbij is en dus ook gelooft in Tröckener Kecks 2.0 geeft mij alle vertrouwen in de aangekondigde tour. Sterker nog: ik mag stellen dat er voor mij inderdaad wederom een muzikale droom gaat uitkomen in 2027.

En dat het kippenvel er zal zijn bij de eerste tonen, weet ik nu al, net als het bezwete voorhoofd en de schorre keel. Het zal anders worden dan toen, dat is een feit, want we zijn allemaal 25 jaar verder. Maar dat er voor de Kecks-fans nieuwe geschiedenis geschreven gaat worden, is een feit. En dat Rick, Theo, Phil, Rob en hun twee nieuwe Kecks-metgezellen ons niet teleur zullen stellen, is ook een feit. Want als er één band is die zich altijd met hart en ziel voor de volle honderd procent heeft gegeven, dan is het Tröckener Kecks wel. De komende periode bestaat voor mij uit het grijs draaien van al die unieke Kecks-platen in de hoop dat ik mijn enthousiasme kan bedwingen. Want ik wil meer, meer meer!

'Want er is niets meer, we hebben niets meer te verliezen. Maar dit is niet het einde: dit is een nieuw begin.'

Marcel Donks, muziekliefhebber en Kecks-fan