Geertruidenberg – Soms stap je een straat binnen en lijkt het alsof je even niet meer in Nederland bent. Dat gevoel overviel veel bezoekers zaterdagmiddag 23 mei in de smalle Brandestraat in Geertruidenberg. Onder een stralende zon stonden lange tafels gedekt met vrolijke tafelkleden, bloemen, glaswerk en Italiaanse details. Aan tafel een bont gezelschap van jong en oud, onbekenden en bekenden door elkaar. Op de achtergrond zorgde troubadour Pietro Delponte voor precies de juiste muzikale sfeer. Even waande iedereen zich ergens in een klein Italiaans dorpje.

Door Tom Rietveld

Het initiatief kwam van ‘Tante Pop’, die met het evenement ‘A Tavola’ een typisch Zuid-Europees tafelmoment naar Geertruidenberg wilde brengen. In samenwerking met Mercato. Samen eten, samen praten en samen genieten. Zonder grote reclamecampagne bleek het concept meteen een schot in de roos.

“De vergunning stond in De Langstraat en binnen een half uur was het uitverkocht,” vertelt Tante Pop lachend. “54 zitplaatsen. Zonder flyers, zonder promotiecampagne. Dat was echt ongelooflijk.”

Het evenement was bedoeld als pilot. Een proef om te kijken of zoiets in de historische binnenstad mogelijk was. Maar alles leek op zijn plek te vallen: het weer, de sfeer, de samenwerking en vooral het enthousiasme van de deelnemers.

Samenwerking als sleutel

Wat vooral opviel was hoeveel ondernemers en vrijwilligers spontaan wilden bijdragen. Het evenement groeide uit tot een gezamenlijk project van allerlei lokale relaties.

“De borden komen van Sjaak de Hoogh, servies en bestek van anderen, de tafelkleden van Poppy&Bloem, het dessert van Enzo van de ijssalon, de tafels van Huis ten Bos en het glaswerk weer van iemand anders,” somt Tante Pop op. “Iedereen wilde meedoen.”

Juist die gunfactor maakte indruk. Het voelde niet als een commercieel evenement, maar als een gezamenlijk cadeau aan de stad.

“Wij hebben gewoon een heel fijn team,” zegt ze bescheiden. “Mensen doen enthousiast mee met wat we organiseren.”

Bella Ciao en witte zakdoekjes

De muzikale omlijsting speelde een grote rol in de sfeerbeleving. Tussen de gangen door liep troubadour Pietro Delponte langs de tafels met bekende Italiaanse liederen. “Ik speel liedjes die de mensen kennen zodat ze kunnen meezingen,” vertelt hij. “En bij Bella Ciao gaan altijd de zakdoekjes omhoog.”

Dat gebeurde dan ook uitbundig. Terwijl de glazen werden geheven, zwaaiden overal witte doekjes boven de lange tafel. Mensen die elkaar vooraf nauwelijks kenden, zongen ineens gezamenlijk mee.

Een bezoeker noemde het 'heerlijk on-Nederlands'.

“Dit moet elk jaar terugkomen,” klonk het enthousiast aan tafel. “Je moet je wel openstellen om met elkaar te praten, maar als je dat doet, ontstaat er echt iets bijzonders.”

Een ander sprak zelfs van 'waanzinnig, waanzinnig'.

Dromen van Italië

Veel gasten herkenden het beeld uit vakanties in Italië of Frankrijk: lange tafels, gesprekken met onbekenden en muziek die vanzelf doorgaat.

“Wij dromen allemaal van die Italiaanse beelden,” vertelde een bezoekster. “Van die films waar mensen aan lange tafels zitten en samen eten. Dan denk je: daar wil ik bij zitten.”

Dat gevoel bleek zaterdag ineens heel dichtbij.

Zelfs het weer werkte mee. Na weken van regen voelde de warme avond bijna mediterraan aan. De smalle straat, de verlichting, het geroezemoes en de muziek maakten het plaatje compleet.

Jones Jansen (11) steelt harten

Tussen alle enthousiaste vrijwilligers viel één jonge dame bijzonder op: de 11-jarige Jones Jansen. Met een opvallende spontaniteit hielp zij mee tussen de gasten en straalde zichtbaar plezier uit.

“Dit is mijn buurvrouw,” vertelt Jones enthousiast. “Als er iets is, vraag ik altijd of ik kan helpen. Het is gewoon gezellig.”

En dat bleef niet onopgemerkt. Overal waar ze verscheen ontstond een glimlach.

“Ik hou van een lekker sfeertje,” zegt ze nuchter. “Als mensen saai of boos zijn dan ga ik liever ergens anders helpen.”

Jones blijkt al verrassend goed te weten wat ze later wil. Misschien een eigen restaurant. Misschien stewardess worden. Liefst gecombineerd met reizen, talen en eten.

“In Nederland is het vaak hetzelfde,” zegt ze. “Ik wil graag naar het buitenland en overal leuke restaurantjes ontdekken.”

Ook maakt ze al moodboards voor haar toekomst. Met plaatjes, ideeën en dromen.

Dat leverde een bijzonder gesprek op aan de rand van de lange tafel. Want soms herken je bij iemand van elf jaar al een enorme nieuwsgierigheid, levenslust en open blik naar de wereld.

Meer dan alleen eten

Wat begon als een eenvoudige vergunningaanvraag groeide onverwacht uit tot een voorbeeld van verbinding in de stad. Geen groot podium, geen ingewikkeld concept, maar gewoon samen aan tafel.

Dat bleek precies genoeg.

Nog voordat de laatste gangen waren uitgeserveerd, gingen de gesprekken al over een vervolg volgend jaar. Groter misschien. Meer tafels wellicht. Maar vooral met dezelfde sfeer.

Want juist die combinatie van eenvoud, spontaniteit en samenwerking maakte indruk.

Of zoals een bezoeker het kernachtig samenvatte: “Je voelt hier iets wat je tegenwoordig nog maar weinig tegenkomt.”