Even waande Geertruidenberg zich terug in 1969. Tijdens ‘Woodstock 1969 Live’ vulde Fort Sint Gertrudis zich zaterdagavond 15 augustus met stevige rockmuziek, kleurrijke kleding, historische beelden en een enthousiast publiek. Vier bands namen de bezoekers mee langs Jimi Hendrix, Janis Joplin en uiteindelijk het theatrale universum van Alice Cooper. Achter het evenement ging maandenlang vrijwilligerswerk schuil. Bovendien werd er geld ingezameld voor KiKa.

Door Tom Rietveld

De stilte voor de storm

Wie alleen ’s avonds binnenstapte, zag een fraai verlicht fort en een podium dat klaarstond voor uren livemuziek. Maar eerder die middag heerste er nog een heel andere sfeer. Binnen waren technici en vrijwilligers druk bezig met kabels, versterkers, verlichting en de laatste controles. Alles moest kloppen voordat de deuren om 17.30 uur opengingen.

Buiten verscheen ondertussen een opvallende, felgeel geschilderde hippiecaravan. Een man en een vrouw in bijpassende kleding stapten uit. Het leken twee superfans die ruimschoots op tijd waren gekomen om niets van het feest te missen. Ze bleken echter John en Rani te zijn, samen het artiestenduo De Hippies.

John had zaterdagavond de taak om de bands aan elkaar te praten. Een dag later zouden John en Rani zelf optreden tijdens het programma rond de Ibiza Markt en bovendien spontaan muziek maken langs de terrassen op de Markt.

“Ik word de laatste tijd nog weleens uitgemaakt voor John Lennon, maar ik ben oké. Ik denk heel Lennon”, vertelde hij lachend. De 61-jarige artiest is afgestudeerd als acteur en combineert muziek, presentatie en theater. Onder de naam ‘Johnny gaat vintage’ duikt hij helemaal in de sfeer van de jaren zeventig.

Opvallend genoeg delen ook zijn twee tienerdochters zijn liefde voor oudere muziek. “Zij zeggen: jullie tijd was leuker. Zonder telefoons, laptops en appjes. Jullie hadden gewoon een coolere tijd.” Die nostalgie vormde precies de basis van het evenement in het fort: even terug naar een wereld waarin muziek, vrijheid en ontmoeting centraal stonden.

Maanden werk achter één avond

Achter de schermen verrichtten organisator Sjaak de Hoogh en zijn vrijwilligers al maanden veel werk. Er moest niet alleen een programma worden samengesteld; het evenement moest ook onder de aandacht van het juiste publiek worden gebracht.

Vrijwilliger Martijn van Grol omschreef zichzelf met een glimlach als 'de knecht van Sjaak'. Hij hielp onder meer met het verspreiden van flyers. Daarvoor bezocht het team festivals in onder andere Roosendaal en Gorinchem. Ook campings werden niet vergeten.

“Op festivals zit je midden in de doelgroep”, verklaarde Van Grol. Zelf keek hij vooral uit naar Commander Rockmachine, de driemansformatie uit Limburg die de avond opende. “Die spelen heel strak.”

Van Grol had tijdens het weekend nog een andere rol. Met een groot spaarvarken ging hij als bedelaar door de zaal om geld op te halen voor KiKa. De volgende dag zette hij die inzameling voort tijdens de Ibiza Markt, samen met troubadour Gerry Joosten. Zo kreeg het muzikale feest ook een belangrijk sociaal accent.

Een krachtige muzikale aftrap

Commander Rockmachine mocht om 18.00 uur de spits afbijten. De band zorgde direct voor een stevige opening. Volgens presentator John waren de muzikanten technisch bijzonder sterk, speelden zij met veel dynamiek en straalde het plezier van het podium af.

Tussen de optredens door verschenen originele Woodstockbeelden op het grote scherm. Daarmee werd de verbinding gelegd met het legendarische festival dat in augustus 1969 in de Amerikaanse staat New York plaatsvond. Muziekgeschiedenis en liveoptredens liepen zo voortdurend in elkaar over.

Daarna was het tijd voor Hendrix by Hendrixson Experience. De band bracht de muziek van Jimi Hendrix terug naar het podium en paste daarmee naadloos binnen het Woodstockthema. Het was geen vrijblijvende achtergrondmuziek, maar uitgesproken gitaarwerk voor liefhebbers van Hendrix en de psychedelische rock uit die periode. De kwaliteit van de muzikanten werd door het publiek duidelijk gewaardeerd.

De geest van Janis Joplin

Een van de meest herkenbare stemmen van Woodstock was die van Janis Joplin. In Geertruidenberg werd haar muziek vertolkt door Japlin, met Maus Kuppens als energieke leadzangeres.

Vlak voor haar optreden zat Kuppens nog rustig in de zaal. Om 21.00 uur veranderde zij op het podium in een zangeres die de geestdrift en rauwe energie van Joplin overtuigend wist op te roepen. Japlin trad al voor het derde achtereenvolgende jaar in Geertruidenberg op. Een deel van het publiek had de band daardoor eerder gezien en wist wat het kon verwachten.

Toch wist Kuppens opnieuw te verrassen. Haar krachtige stem, uitstraling en volledige overgave maakten grote indruk. “Die stem is fenomenaal”, stelde John later op de avond vast. “Ze heeft ook de spirit. Het is de real deal.”

Niet alleen de muziek, maar ook haar kleurrijke verschijning en vrije podiumpresentatie pasten volkomen bij de flowerpowersfeer. Het publiek kwam steeds meer los, danste mee en beloonde de band met een warm applaus.

Van flowerpower naar nachtmerrie

De grootste verrassing werd voor het laatst bewaard. Om 23.00 uur veranderde het podium in het domein van Alice Cooper. Marco Kootkar kroop bij Welcome 2 My Nightmare in de huid van de legendarische shockrocker.

Wie Kootkar voorafgaand aan het optreden sprak, ontmoette een rustige en vriendelijke man. Geschminkt, gekleed en omringd door decorstukken was hij later nauwelijks meer terug te herkennen. “Je moet echt in die rol blijven”, vertelde hij voor de show. “Wij spelen een uur en drie kwartier theater.”

Welcome 2 My Nightmare is dan ook veel meer dan een tributeband. Kootkar noemt de productie “een lust voor oor en oog”. De voorstelling is strak geregisseerd en biedt nauwelijks ruimte voor improvisatie. Naast de muzikanten verschijnen figuranten, griezelige attributen, beulen en verpleegsters op het podium. Zelfs de bekende onthoofdingsscène uit de shows van Alice Cooper ontbreekt niet.

Aan de productie ging twee jaar voorbereiding vooraf. De band trad pas twee jaar geleden voor het eerst op en speelt momenteel ongeveer acht tot tien shows per jaar. Voor het optreden in Geertruidenberg leverde de groep bovendien een mooie financiële bijdrage aan KiKa.

Het publiek kreeg een complete rockopera voorgeschoteld die in sterk contrast stond met de eerdere flowerpowermuziek. Toch werkte juist die omslag. De bezoekers zagen niet alleen een band, maar een verrassend grote theaterproductie binnen de betrekkelijk intieme omgeving van Fort Sint Gertrudis.

Dansen tot in de nacht

In de zaal bevonden zich ook bezoekers die hun kleding volledig aan het thema hadden aangepast. Een van hen was André van Hiel, die speciaal voor Hendrix by Hendrixson Experience was gekomen. “Ik houd van die muziek”, vertelde hij. Zijn kleurrijke outfit hoorde daar vanzelfsprekend bij: “Ik probeer me altijd een beetje aan de avond aan te passen.”

Rond één uur ’s nachts keek John tevreden terug. Hij roemde niet alleen het programma, maar ook de technische en muzikale kwaliteit van alle bands. Het publiek had gedanst, meegezongen en zichtbaar genoten.

Organisator Sjaak de Hoogh was eveneens tevreden, al had hij op iets meer bezoekers gehoopt. “Het was een prachtige avond met een enthousiast publiek. De bands waren top”, concludeerde hij nuchter.

Voor De Hoogh en zijn vrijwilligers was de nacht toen nog lang niet voorbij. Terwijl de laatste bezoekers huiswaarts keerden en het fort langzaam stiller werd, begon het afbreken van de techniek en de decors. Na maanden voorbereiding, een lange opbouwdag en uren livemuziek wachtte nog een laatste krachtinspanning.

Daarmee kreeg Woodstock in Geertruidenberg een passende afsluiting: niet alleen gedragen door herinneringen aan legendarische artiesten, maar vooral door hedendaagse muzikanten, enthousiaste bezoekers en vrijwilligers die bereid zijn veel werk te verzetten om anderen een onvergetelijke avond te bezorgen.