Door Tom Rietveld

Wie bij Louis Roovers binnenstapt, begrijpt al snel dat verzamelen hier geen toevallige hobby is, maar een manier van leven. Geen rommelige vitrines of dozen zonder etiket, maar ruimtes die tot op de vierkante centimeter zijn benut. Alles heeft een plek, alles is zichtbaar, alles is doordacht. “Het moet netjes zijn, het moet schoon zijn,” zegt Louis. “En ik moet weten wat ik heb, focus op wat er nog ontbreekt.”

Tijdens een rondgang door meerdere ruimtes raak je als bezoeker al snel onder de indruk. En ja, een beetje jaloers misschien ook. Niet zozeer op de omvang van de collectie, maar vooral op de rust die ervan uitgaat. Dit is verzamelen met overzicht, structuur en liefde voor detail.

Verzamelaar in de breedste zin

Louis omschrijft zichzelf zonder aarzeling als 'verzamelaar in de meest brede zin van het woord'. Zijn grote liefde is de voetballerij, maar die passie heeft zich in de loop der jaren vertakt. “Die verzameling is groter geworden doordat ik heel veel andere dingen ook leuk ben gaan vinden,” vertelt hij. Zo verzamelt hij naast voetbalmemorabilia ook speldjes; en dan niet alleen van voetbalclubs, maar ook van auto’s, fietsen, brommers, motoren en brandstofmerken.

Daar blijft het niet bij. In een van de eerste ruimtes die we betreden, zien we popbuttons van legendarische bands als The Beatles, The Rolling Stones, Queen en Status Quo. Verderop liggen sleutelhangers, fanmailbladen, carnavalsgidsen van vroeger tot nu, en museumwaardige blikken van merken als Verkade, Van Melle, Lonka, Silvo, De Gruyter, Douwe Egberts en Buisman. “Die blikken, dat vind ik prachtig,” zegt Louis. “Ze vertellen iets over hun tijd.”

Raamsdonk: lokale geschiedenis tastbaar gemaakt

Bijzonder is ook het lokale erfgoed dat Louis bewaart. Een stukje geschiedenis van de oude gemeentenaam Raamsdonk komt hier letterlijk tot leven. Het bekende ‘handjes’-logo van vroeger duikt op in serviesgoed, lepeltjes, servetringen, mokken en andere gebruiksvoorwerpen. Daarnaast bewaart hij oude nota’s van ondernemers die inmiddels uit het dorpsbeeld zijn verdwenen. “Dat interesseert me,” zegt hij. “Het zijn kleine dingen, maar ze vertellen samen een groter verhaal.”

Ansichtkaarten nemen eveneens een belangrijke plaats in: vooral van het eigen dorp, maar ook van Raamsdonk en Geertruidenberg. Zo groeit de collectie ongemerkt uit tot een visueel geheugen van de streek.

Speldjes: klein van formaat, groot in betekenis

Een van de meest uitgebreide verzamelingen bestaat uit speldjes. Steekspelden, pins, broches van voetbalclubs, automerken, motorclubs, ANWB, KNAC. “Wat vroeger op auto’s zat,” legt Louis uit. “Dat soort dingen vind ik prachtig.”

De waarde loopt uiteen. “Ik heb speldjes van vijf cent, maar er zitten er ook bij van vijftig euro.” Toch draait het niet om geld. “Het gaat mij om het verhaal. En om het compleet krijgen.”

Juist daarom weet Louis exact wat hij nog zoekt. Zijn administratie is tot in detail bijgehouden. Elk object is geregistreerd. “Als je weet wat je hebt, weet je ook wat je mist.”

Een voetbalmuseum vol herinneringen

Een aparte ruimte is ingericht als voetbalmuseum. Hier toont Louis de voetballerij in de volle breedte. Ajax is zijn eerste liefde. “Dat blijft, ondanks dat ze het nu wat minder doen,” maar ook NAC Breda, PSV en Feyenoord zijn vertegenwoordigd.

Zijn verzameling omvat naar schatting zo’n 3000 verschillende voetbalprogramma’s, aangevuld met tickets, programmaboekjes, jaarboeken, jubileumboeken, spelerskaarten, elftalfoto’s en allerlei clubgerelateerde objecten: glazen, kopjes, bussen, autootjes en andere memorabilia.

Daarnaast is Louis archivaris van voetbalvereniging Good Luck, later samengegaan met Veerse Boys en nu RFC. “Vanaf mijn geboorte ben ik bij Good Luck betrokken geweest,” vertelt hij. “Als speler, als trainer; van de F’jes tot het eerste elftal.” Van die club bewaart hij onder meer de eerste notulen, jubileumgidsen, foto’s, receptieboeken, shirts en trainingspakken.

Ook bij Baronie in Breda vervult hij een vergelijkbare rol als verzamelaar-archivaris.

De hand van de trainer

Wie goed kijkt, ziet dat dezelfde principes die Louis als trainer hanteerde, ook in zijn verzamelingen terugkomen. Orde, netheid, discipline. “Ik was een strenge trainer,” zegt hij zonder omwegen. “Geen minuut te laat. Ik eiste veel van mijn spelers, dus vond ik dat ik het zelf ook moest waarmaken.”

Vakanties tijdens het seizoen waren uit den boze. “Alles moest wijken voor de voetballerij.” Pas toen hij stopte als trainer, ontstond er ruimte voor andere dingen. “Mijn vrouw zei: Louis, wordt het niet eens tijd dat we ook samen dingen gaan doen?” Dat besluit viel hem zwaar, maar hij erkent: “Ze had gelijk.”

Herinneringen in objecten

Veel stukken in de collectie zijn verbonden aan persoonlijke herinneringen. Objecten van zijn vader en moeder, attributen van zijn eerste club Good Luck, tastbare herinneringen aan een rijk voetbalverleden. “Ik verzamel niet alleen voorwerpen,” zegt Louis. “Ik verzamel herinneringen.”

Zijn vrouw speelde daarin een grote rol. “Ze heeft in mijn hele carrière geen tien wedstrijden gemist. Altijd mee, thuis en uit. Ik ben een bevoorrecht man.”

Kritisch en selectief

Louis koopt niet zomaar alles. “Ik ben heel kritisch. Zit er een kras op? Een deuk? Dan moet ik er goed over nadenken.” Kwaliteit staat voorop. “Dan heb ik het er ook voor over om het bedrag te betalen dat ik ervoor over heb.”

Tegelijk geniet hij van onverwachte vondsten. Zoals die ene keer op een rommelmarkt in Wouwse Plantage. “Ik zag oude voetbalschoenen liggen, met houten noppen. De man vroeg 2,50 euro. Ik aarzelde geen seconde.” Dezelfde schoenen zouden nu moeiteloos honderden euro’s kunnen opbrengen. “Maar het gaat mij niet om het geld. Ik kan heel moeilijk afstand doen van spullen die ik al lang heb.”

De toekomst van de verzameling

Tijdens de coronatijd werd ook de toekomst bespreekbaar. Samen met zijn vrouw en zoon Luuk sprak Louis over wat er ooit met de collectie moet gebeuren. “Ik heb tegen Luuk gezegd: voel je niet verplicht om alles voort te zetten.” Wel vroeg hij hem om bepaalde onderdelen bij elkaar te houden: de speldjes, de ansichtkaarten, de antieke voetbalboeken. “Alles bij elkaar zouden dat zo’n acht volle kratten zijn,” schat Louis. “Dan hoop ik dat hij een huis treft waar hij dat kan bewaren.” Hij zegt het met een glimlach: “Als je elke dag één speldje verkoopt, heb je elke dag ook één brood.”

Oproep aan lezers

Op dit moment ligt Louis’ focus vooral op het uitbreiden van zijn speldjesverzameling. Bij voorkeur steekspelden van clubs waar hij zelf tegen heeft gevoetbald of die hij als trainer heeft meegemaakt. Heeft u nog speldjes liggen op zolder, in een la of in oude mappen; van voetbalclubs, auto’s, brommers of andere verenigingen en doet u daar niets meer mee? Dan kunnen die voor Louis Roovers van grote waarde zijn. Niet om rijk van te worden, maar om het verhaal compleet te maken.

Want bij Louis krijgen speldjes geen tweede leven in een doos, maar een zichtbare plek; netjes geordend, geregistreerd en gekoesterd.