Geertruidenberg - Op dinsdag 15 september vond in Bastion Mijzo, voorheen zorgorganisatie Het Hoge Veer, in aanwezigheid van bewoners en vrijwilligers het afscheid plaats van Indira Sadzak. Zij solliciteerde in november 1996 naar de baan ‘huishoudelijke werk’ bij Zorgcentrum Het Hoge Veer in Raamsdonksveer. Er volgde een sollicitatiegesprek met toenmalig directeur Theo Jansen, die echter duidelijk meer potentie in Indira zag. Hij bood haar daarom een baan aan als welzijnsmedewerker. Jansen had het goed gezien, want in de loop der jaren ontwikkelde zij zich, na diverse studies en het nodige inzicht, tot coördinator welzijn en vrijwilligers van de zorgorganisatie. Indira wilde na bijna 30 jaar eigenlijk geen afscheidsfeest, maar Joyce Wittens, teammanager zorg en welzijn bij Mijzo wilde niet dat zij met stille trom vertrok. Het werd een ontroerend én feestelijk afscheid van een bijzonder creatief medewerker die altijd in oplossingen denkt.

Door Jan Hoek

Indira en echtgenoot Izet Sadzak woonden in de Noord-Bosnische stad Derventa. Indira was daar boekhouder en studeerde daarnaast rechten, terwijl Izet docent Duits was op een middelbare school. Die stad bevond zich in 1993 in een verwoestende fase van de Bosnische oorlog. Eind 1993 ontvluchtten ze met de ouders van Indira via Kroatië hun geboorteland om uiteindelijk in Raamsdonksveer terecht te komen. “We zijn gelijk Nederlands gaan leren, een voor ons zeker wat de uitspraak betreft moeilijke taal. Na mijn succesvolle sollicitatie eind 1996 ben ik de 3-jarige opleiding activiteitenbegeleider gaan volgen. Een naast mijn werk pittige studie, waarmee ik regelmatig wilde stoppen. Echtgenoot Izet motiveerde mij echter om door te gaan en begeleidde mij gedurende de gehele opleiding. Met succes, want in 2000 behaalde ik cum laude mijn diploma. Ik kreeg daarna een vaste baan bij Het Hoge Veer en werd toegevoegd aan de groep ’t Hoekske waar ik met een warm hart werd ontvangen”, aldus Indira. In 2011/12 volgde Indira met succes ook nog de managementopleiding voor leidinggevenden. Echtgenoot Izet bleek zeer handig op computers en werd later IT’er bij De Riethorst/Mijzo. Niet veel later na haar start bij Het Hoge Veer werd Indira coördinator van groepsbegeleiding ’t Hoekske, waar 24 cliënten 24 uur per dag begeleiding nodig hadden en waarvoor ze ruim tien jaar actief was.

Zelfredzaamheid

In 2010 vonden er in Nederland belangrijke verschuivingen plaats in de zorgverlening voor bejaarden en ouderen. Er was in verpleeg- en verzorgingshuizen een sterke toename van cliënten met zware lichamelijke chronische aandoeningen of vergevorderde dementie. In dat jaar werd Indira coördinator van het welzijnsteam en van de vrijwilligers die zowel in het verzorgingshuis, bij de dag-verzorging als in de wijken werkten. Marina Poppe was een gewaardeerde welzijn-collega, die in 2014 door toenmalig bestuurder Menko Konings gevraagd was beweegcoach te worden. Evenals de regering vond Konings, die in 2005 de taak van Theo Jansen had overgenomen, dat zelfredzaamheid van de bewoners heel belangrijk is. Gevolg was wel dat Indira er op het gebied van welzijn en vrijwilligers alleen voorstond. Zij vervolgt haar verhaal: “In die tijd was er nog sprake van een sociaal-netwerk waarbij familie en de omgeving betrokken was bij de zorg. Mantelzorg voor mijn ouders was dan ook heel normaal en als de gordijnen bij een oudere buurvrouw lang dicht bleven, ging je kijken of alles goed was met haar. Die sociale controle verdwijnt echter steeds meer en moet in de buurten echt weer groter worden.” Samen met collega Marina zorgde Indira voor nuttige en zinvolle dagbesteding, leuke, gezellige en leerzame activiteiten. Hun inzet droeg bij aan de kwaliteit van leven, de noodzakelijke zelfredzaamheid en contacten van cliënten.

Vrijwilligers

Eenmaal per jaar organiseerde Indira, samen met de vrijwilligers Marian van Strien en Jan van Vessem een vrijwilligersbijeenkomst. Indira vertelt daarover: “In 2018 waren maar liefst 120 vrijwilligers bij onze zorgorganisatie actief in het Bastion en in Rivierzicht. In coronatijd zakte dat aantal naar 80, een aantal waarover we nu nog kunnen beschikken. Ik was bij het Hoge Veer Bastion op een gegeven moment, zonder collega’s, coördinator vrijwilligers en verantwoordelijk voor grote activiteiten. Voortdurend was ik op zoek naar creatieve oplossingen. In coronatijd ging ik op zoek naar de talenten van vrijwilligers; personen die onze cliënten zowel kunnen helpen als stimuleren. Als ik geschikte vrijwilligers had gevonden, voor bijvoorbeeld het darten, sjoelen, bingo, de praatgroep of de woongroepen, dan liet ik het los. Ik behandelde iedereen, zowel bewoners, personeel als vrijwilligers met respect, waarbij ik de vrijwilligers zag als collega’s.” Echtgenoot Izet vult aan: “Zij is voortdurend toegankelijk en staat altijd open voor anderen. Haar werktijd was eigenlijk: altijd. Zelfs tijdens het boodschappen doen en vakanties beantwoordde ze werk-gerelateerde appjes. Ik ken haar goed; ze wil de touwtjes in handen houden, dat zit nou eenmaal in haar aard.”

Trio Sfeer, ijscokar en toekomst

Voormalige collega’s Marina Poppe, Josien van Dooren en José van Rosmalen hielden tijdens het afscheidsfeest mooie toespraken. Daarin somden ze onder meer op wat Indira allemaal had georganiseerd. Het is niet alleen te veel om dat allemaal te vermelden in dit artikel, maar ook onbegrijpelijk dat het allemaal door één persoon werd geregeld. Het maakt ook duidelijk hoe onmisbaar de rol van de toegewijde vrijwilligers is. Van José ontving ze een door haar samengesteld jubileumboek. Als bijzonderheden noemt Indira zelf onder meer de oprichting van de Hobbyclub, het kaarten- en bloemstukken maken, uitstapjes met de bus van stichting Rolerisuit naar de Beekse Bergen en het Kapucijnerklooster en Mariagrot in Meersel-Dreef en een boottocht met de Zilvermeeuw door de Biesbosch. Ook de muziekoptredens, waaronder van Trio Sfeer, die op haar afscheidsfeest voor de 19e keer en voor deze gelegenheid gratis optrad in Het Hoge Veer, de komst van een duo-fiets, activiteiten samen met basisscholen en de scouting en de regelmatig terugkerende ijscokar horen bij de bijzonderheden die Indira opnoemt. De ijscokar van Enzo uit Geertruidenberg was er op 15 september ook, waarmee Indira de aanwezigen kon trakteren op een heerlijk Italiaans ijsje. Eén ding werd tijdens de afscheidsbijeenkomst heel duidelijke: bewoners én vrijwilligers gaan de warme persoonlijkheid en inzet van Indira ten behoeve van de cliënten heel erg missen. Over hun toekomstplannen zeggen Indira en Izet eensgezind: “We vormen met onze dochter Naida en haar man Rusmir uit Bosnië, zoon Jasenko en zijn vrouw, de Zeeuwse Danique, en de kleinkinderen, de vijfjarige Enna en de 13 maanden oude Zino, een bijzonder gelukkig gezin. Met de kinderen hebben we elke dag contact. Nu we allebei met pensioen zijn, gaan we af en toe met een groep vrienden en familie, die nu in verschillende landen wonen, op vakantie en daarnaast zeker héél véél oppassen op onze kleinkinderen. Dat is echt ónze rijkdom.”