Door Tom Rietveld

De geur van gebakken kip, zachte muziek op de achtergrond en acht vrouwen die druk overleggen over dille, cava en aardappelbolletjes. Het is vrijdagavond in de keuken van Gertrudisstaete in Geertruidenberg, waar de kookclub La Montaña alweer de pannen op het vuur heeft staan. Een naam met een knipoog naar hun woonplaats – 'La Montaña' betekent berg in het Spaans – en naar de gezelligheid die hier al meer dan twaalf jaar vanzelfsprekend is.

“Het zijn geen culinaire hoogstandjes, hoor,” zegt initiatiefneemster Corry Ramiro lachend terwijl ze in een pan roert. “Het gaat ons vooral om het samenzijn, de gezelligheid, en om iedere maand iets nieuws te proberen.”

Een recept voor vriendschap

Het begon allemaal ruim twaalf jaar geleden. Een paar vriendinnen die graag kookten, besloten samen een clubje te vormen. Inmiddels is La Montaña uitgegroeid tot een hechte groep van acht vaste dames: Corry, Hannie, Rianne, Coby, Clasien, Dineke, Margret en Toos.

Iedere derde vrijdag van de maand komen ze bijeen in de ruime keuken van de Gertrudisstaete. Daar bereiden ze samen een volledig driegangenmenu. “We werken steeds in duo’s,” legt Corry uit. “Twee doen het voorgerecht, twee het hoofdgerecht, twee het dessert, en de andere twee zorgen voor de tafel en de sfeer. De volgende maand wisselen we weer door.”

Die formule blijkt een succes. “Zo is iedereen op zijn manier betrokken,” zegt Hannie, terwijl ze de champagne-dillesaus roert. “En het houdt de groep in balans. Niemand hoeft zich te druk te maken, maar iedereen draagt iets bij.”

De voorbereiding: twee recepten, één plan

De voorbereiding begint altijd dagen van tevoren. Twee dames zoeken passende recepten uit en zorgen voor de boodschappen. “We printen of kopiëren het recept voor iedereen,” vertelt Rianne. “Zo kan iedereen na afloop thuis ook nog eens nagenieten.”

De inspiratie komt overal vandaan: kookboekjes, internet, supermarktkaarten of een oud familierecept dat weer eens van stal wordt gehaald. “Er staat tegenwoordig zoveel online,” zegt Coby. “Maar juist leuk om daar zelf een draai aan te geven. Een scheutje extra dit, een handje minder dat – dat hoort bij ons.”

Het menu van deze avond: Voorgerecht kip in champagne-dillesaus, daarna Oosterse hachee en als afsluiter Lange vingertaartjes.

Het voorgerecht dat op tafel verschijnt in kleine champagnecoupes – een vrolijke vondst die het geheel iets chics geeft.

“We hadden eigenlijk champagne, maar dat vonden we zonde,” grapt Margret. “Dus hebben we cava genomen – net zo lekker!”

Het recept komt uit een ouder kookboekje van Aviko, maar de uitvoering is helemaal van ons zelf. Terwijl de kip zachtjes pruttelt in de saus, vult de keuken zich met de geur van room en dille. “Het geheim,” zegt Corry, “is de kip niet bruin bakken. Dan blijft de saus mooi roomwit.”

Recept (voor 8 personen)

600 g kipfilet, 2 sjalotjes, 1 teen knoflook, 8 el olijfolie, 4 tl bloem, 200 ml champagne of cava, 400 ml slagroom, 600 g aardappelbolletjes, 4 takjes dille, 1 kipbouillontablet, zout en peper. Snijd de kip in blokjes, fruit sjalot en knoflook, voeg bloem toe en blus met cava en slagroom. Laat de saus binden, voeg de kip terug en laat zachtjes garen. Breng op smaak met dille, zout en peper, serveer met de bolletjes en extra dille.

Geen kookwedstrijd, maar een avond vol plezier

Wie denkt dat hier streng wordt geproefd, heeft het mis. “We geven geen cijfers,” zegt Clasien, “hooguit een compliment of een grap.” Het gaat niet om de perfecte cuisson of de nieuwste keukentrend, maar om samen iets creëren.

“Het mooiste is het moment dat we met z’n allen aan tafel zitten,” vertelt Dineke. “Dan proeven we elkaars gerecht en praten we over van alles – kinderen, kleinkinderen, vakantie, soms ook serieuze dingen. Zo blijven we betrokken bij elkaar.”

Een vaste club, geen open inloop

Met acht leden is de kookclub precies goed in balans. “Meer zou niet passen in de keuken,” lacht Corry. “En het is ook belangrijk dat het klikt. We hebben ooit iemand erbij gehad die er gewoon niet goed tussen paste – dat was lastig. Daarom houden we het nu bij deze vaste groep.”

Nieuwe leden worden alleen toegevoegd als iemand, iemand anders persoonlijk kent. “Het moet voelen als thuiskomen,” zegt Rianne. “We willen niet dat iemand zich buitengesloten voelt of dat het te druk wordt. Juist de vertrouwdheid maakt het zo gezellig.”

Van kookboekje tot herinnering

In de beginjaren maakten ze zelfs hun eigen kleine kookboekjes. “We bundelden de recepten van het seizoen met een paar foto’s erbij,” vertelt Corry. “Dat was in 2012 en 2013. Heel leuk om terug te zien wat we toen maakten – en hoeveel lol we hadden.”

Die boekjes zijn inmiddels kleine tijdcapsules geworden. “Als ik er eentje opensla, hoor ik de lach nog,” zegt Hannie glimlachend. “Je ruikt bijna weer de saus.”

Eten als bindmiddel

De kracht van La Montaña is dat ze elkaar elke maand opnieuw ontmoeten. “Iedereen is druk met werk, familie of kleinkinderen,” zegt Dineke. “Maar die derde vrijdag is heilig. Dan zetten we alles aan de kant en zeggen we: vanavond is van ons.”

De gesprekken gaan van dagelijkse dingen tot herinneringen uit de jeugd. Soms wordt er ook stilgestaan bij iemand die iets moeilijks doormaakt. “Dan is er altijd tijd en aandacht,” zegt Corry. “Dat is het mooie van samen koken. Je deelt niet alleen een maaltijd, maar ook een stukje van jezelf.”

Een voorbeeld voor de buurt

La Montaña is misschien maar een klein clubje, maar hun verhaal past in een groter geheel. In een tijd waarin veel mensen elkaar minder vaak ontmoeten, laten deze acht vrouwen zien dat verbondenheid in kleine dingen zit. In een pannetje saus, een fles cava, een lach over de tafel heen.

“Wij doen het gewoon voor ons plezier,” zegt Corry, terwijl ze de laatste borden serveert. “Maar als mensen dit lezen en denken: hé, dat kunnen wij ook met onze buren of vrienden, dan zou dat prachtig zijn.”