Op maandag 22 december kwamen in Raamsdonksveer zo’n 60 ouderen samen voor een gezamenlijk kerstdiner. Het diner was een initiatief van de lokale afdeling van ‘Stichting Met je hart’. Deze stichting zet zich ook in Geertruidenberg al enkele jaren in voor zelfstandig wonende ouderen die zich eenzaam voelen en dreigen te vereenzamen. Voor de aanwezige gasten betekende het diner in ieder geval veel méér dan een gezamenlijke maaltijd.

Door: Dennis Mikhout

De stichting werkt niet met zorgtrajecten of formulieren, maar met ontmoetingen. Door etentjes, uitjes en vaste contactmomenten te organiseren, brengt de stichting deze ouderen weer onder de mensen. Altijd lokaal, samen met vrijwilligers, ondernemers en gemeenten. Want een beetje gezelschap kan soms net zo belangrijk zijn als goede zorg. Voorwaarde daarbij is wel dat de oudere die deel wil nemen nog zelfstandig woont. In de gemeente Geertruidenberg is inmiddels een wachtlijst ontstaan voor deelname. Reden voor de stichting om voor dit diner ook de mensen op de wachtlijst uit te nodigen.

Hartelijke ontvangst

De gekozen locatie is het restaurant ‘Buurt’ in Raamsdonksveer. Vrijwilligers rijden af en aan om de gasten op de dinerlocatie te brengen. Voor de deur van het restaurant worden ze begroet door een vrolijke kerstman, binnen een vrolijk zingend koor. Wat direct opvalt is de zeer hartelijke ontvangst door de vrijwilliger die bij de deur als gastvrouw fungeert. Ze lijkt bijna alle binnenkomende gasten bij voornaam te kennen, neemt vriendelijk hun jas aan en stelt ze direct op hun gemak.

Het zou een diner voor eenzame ouderen moeten zijn, het woord heeft een sneue ondertoon, maar daarvan is deze avond totaal geen sprake. De gezelligheid en vrolijkheid spat werkelijk van iedereen af. Van de vrijwilligers die druk in de weer zijn, van het bedienend personeel in het restaurant en vooral van de ouderen. Aan mooi gedekte tafels is het heerlijk met elkaar keuvelen blijkt.

Geraakt

We spreken Anke de Swart, projectcoördinator voor de landelijke organisatie van de stichting. Het is alweer haar tiende diner in nauwelijks twee weken tijd. Dat is niet te merken. Ze krijgt er duidelijk energie van. “Ik heb altijd in het bedrijfsleven gewerkt. Tot ik als vrijwilliger in een ziekenhuis in Tilburg aan de slag ging. Wat ik daar zag raakte me. Een afdeling vol ouderen, vaak met botbreuken én ook eenzaam. Helemaal alleen in zo’n ziekenhuis. Het riep bij mij direct de vraag op: wat als je straks naar huis gaat? Wie gaat er dan voor je zorgen? Ik werd geraakt door die eenzaamheid en ben voor de stichting gaan werken.” Ze geniet zichtbaar van het warme gevoel wat het diner oproept. “Je spreekt hier met mensen van bijvoorbeeld 93 of 85, die hebben vaak één heel levensverhaal wat ze willen delen. Ze zijn dankbaar en blij. Dat geeft inderdaad, met een cliché misschien, heel veel energie terug.”

Goed gevoel

Iets verderop is Baukje van den Broek druk bezig met het ontvangen van de gasten. Zij is een van de vrijwilligsters en initiatiefneemster van de lokale afdeling van de stichting. “Het is eigenlijk ontstaan in onze vriendengroep. Gewoon vanuit een simpele gedachte: we ondernemen zelf heel veel, gaan nog vaak op stap met zijn allen. Dan kunnen we eigenlijk ook wel een paar uurtjes per week aan onze ouderen besteden. Het is eigenlijk vanzelf gegroeid.”

Hoewel aangesloten bij een landelijke stichting is de groep vrijwilligers in Geertruidenberg zelf verantwoordelijk voor het financiële plaatje. Dat betekend sponsoren en ambassadeurs regelen, het lokale bedrijfsleven aanspreken en ook zelf een financiële bijdrage leveren. Voor deze moeite krijgen ze wel een goed gevoel terug.

“Kijk naar onze gasten, ze doen er echt alles aan om hierbij te kunnen zijn. Ze verzamelen echt hun krachten voor bijvoorbeeld een maandelijkse lunch met zijn allen.” Daarna wijst ze op een van de tafels, “die daar gezellig in de hoek, die zijn fit en vitaal. Schuif eens bij ze aan, dat vinden ze vast wel leuk. Ze hebben heel wat te vertellen.”

Tafel

Aan de hoektafel zitten Bertie (81), Toos (90), Berty (83), Rina (84), Berta (88) en Jan (89). Ze vormen zoals de stichting dat noemt een tafel. Een vaste groep ouderen die elke maand met behulp van de stichting wat ondernemen. Dat kan een lunch of diner zijn maar bijvoorbeeld ook een buitenactiviteit. Ze zijn vrolijk en allemaal zeer scherp van geest. Hilariteit alom als ik na Bertie, Berty ook nog de naam Berta moet noteren in mijn aantekeningenboekje. “Tja onze ouders hadden vroeger niet zo veel fantasie” zegt Berty lachend. Hoewel er twee nichtjes aan deze tafel plaatsgenomen hebben, kenden de meesten elkaar vóór de maandelijkse uitjes nog niet. “Ja van vroeger uit het dorp, van hoi en hallo," zegt Bertie. Volgens Berta telt dat niet. Niet echt. “We kenden elkaar zo’n beetje van gezicht.” Maar inmiddels zijn het allemaal de beste vriendinnen en een vriend, want Jan mag ik vooral niet vergeten van de dames. Ik vraag hem of hij het lastig heeft met zoveel vrouwen om hem heen. Jan kan er hartelijk om lachen, hij redt het best met al die vrouwelijke aandacht.

Blijvende ontmoeting

Het diner in Raamsdonksveer benadrukt vooral de betekenis van lokaal initiatief. Niet met complexe structuren, maar door tijd, aandacht en persoonlijke betrokkenheid ontstaat er verbinding. Voor de ouderen levert dat nieuwe contacten op en momenten om naar uit te kijken. Voor de vrijwilligers bevestigt het dat hun inzet daadwerkelijk verschil maakt. Daarin ligt de essentie van het werk van Stichting Met je Hart: het doorbreken van eenzaamheid, niet met een eenmalig initiatief, maar door blijvende ontmoeting, aan tafel.