Ik wilde graag iets bijzonders met jullie delen wat afgelopen zondag voor mij werkelijkheid is geworden. Tien jaar geleden zat ik door een ernstige ziekte in een rolstoel en moest ik opnieuw leren lopen. Afgelopen zondag stond ik, na een jarenlange weg en maandenlange voorbereiding, voor het eerst op een bodybuildingpodium.

Afgelopen zondag, 27 september, heb ik meegedaan aan mijn allereerste bodybuildingswedstrijd. Ik kwam uit in de Bikini klasse en ben uiteindelijk 5e geworden. Voor mijn eerste wedstrijd ben ik daar ontzettend blij mee.

Maar mijn verhaal begint eigenlijk veel eerder.

Tien jaar geleden werd ik ernstig ziek en raakte ik voor een groot deel verlamd. Ik kwam in een rolstoel terecht en moest opnieuw leren lopen. Niemand wist toen precies hoe mijn toekomst eruit zou zien en of ik ooit weer volledig zelfstandig zou kunnen lopen.

Stap voor stap heb ik mezelf en mijn leven weer opgebouwd. Jaren later ontdekte ik krachttraining en uiteindelijk bodybuilding. Wat begon als trainen in de sportschool groeide uit tot een enorme passie en uiteindelijk tot een droom: ooit zelf op een bodybuildingspodium staan.

Anderhalf jaar lang heb ik naar dat ene moment toegewerkt. Eerst maandenlang bouwen aan mijn lichaam en spiermassa en daarna een intensieve wedstrijdvoorbereiding waarin voeding, training, posing, herstel en eigenlijk mijn hele dagelijks leven in het teken stonden van deze wedstrijd.

Het was absoluut niet altijd makkelijk. Mijn gezondheid heeft me tijdens deze periode regelmatig flink in de weg gezeten en er zijn momenten geweest waarop ik echt dacht dat ik het misschien niet zou halen. Opgeven heeft een paar keer heel dichtbij gevoeld. Toch ben ik iedere keer weer doorgegaan.

En toen was het zondag ineens zover.

Tien jaar nadat ik opnieuw moest leren lopen, liep ik op mijn eigen benen, op hoge hakken, een bodybuildingspodium op.

Dat moment zal ik nooit vergeten.

Mijn 5e plaats in de Open Class betekent natuurlijk veel voor me, maar uiteindelijk gaat dit voor mij over zoveel meer dan een plek op het scorebord. Het podium staat voor de hele weg die ik heb afgelegd. Van een rolstoel en opnieuw moeten leren lopen, naar sterker worden, mijn lichaam opnieuw leren vertrouwen en uiteindelijk een droom verwezenlijken waarvan ik ooit niet eens wist of die mogelijk was.

Als ik tien jaar geleden had geweten waar ik nu zou staan, had ik het waarschijnlijk nooit geloofd.

Alyssa Van Aken