Bij de vaste bezoekers van de wekelijkse koffieochtend in Gertrudisstaete in Geertruidenberg is grote onrust ontstaan. De bijeenkomst, die onder begeleiding van welzijnsorganisatie Fameus (onderdeel GGz Breburg) plaatsvindt, zou volgens de deelnemers verplaatst worden naar De Schelf in Raamsdonksveer. En juist dát nieuws sloeg in als een bom bij de vaak kwetsbare senioren die iedere week uitkijken naar hun vertrouwde ochtend samen.
Door Tom Rietveld
Volgens verschillende bezoekers kwam de mededeling onverwacht. Er zou geen overleg zijn geweest met de deelnemers zelf. Ook zouden de ouderen geen kans hebben gekregen om mee te denken over mogelijke alternatieven. Het gevoel overheerst dat er 'over hen beslist wordt, zonder hen erbij te betrekken'.
En dat raakt diep.
Voor veel bezoekers is de koffieochtend namelijk veel meer dan zomaar een kop koffie drinken. Het is een sociaal ankerpunt. Een moment van contact, herkenning en gezelligheid in een week die voor sommigen verder vooral stil en eenzaam verloopt. “Het gaat hier niet om een clubje dat zomaar even ergens anders heen kan,” klinkt het verontwaardigd vanuit de groep. “Dit is voor sommige ouderen hun enige uitje.”
Een schrijnend voorbeeld is de 90-jarige Luus, die eerder al eens in deze krant werd geïnterviewd. Voor haar is de wekelijkse bijeenkomst hét hoogtepunt van de week. De dag ervoor komt iemand langs om haar haar te doen. Vrijdagochtend wordt ze met haar rolstoel opgehaald door een vrijwilliger. Ze trekt haar nette kleding aan, doet haar sieraden om en kijkt uit naar het samenzijn.
Meer heeft ze eigenlijk niet.
Juist daarom begrijpen veel deelnemers niet hoe organisaties binnen het sociaal domein, waarvan men verwacht dat zij oog hebben voor kwetsbare ouderen, zo’n besluit kunnen nemen zonder inspraak van de mensen om wie het gaat.
Ook het vertrek van begeleidster Anne-Marie de Bever zorgt voor extra emotie. Zij is voor velen een vertrouwd gezicht geworden en speelt een belangrijke rol binnen de groep. Dat juist zij nu zou verdwijnen, maakt het gevoel van verlies nog groter.
De ouderen accepteren de situatie niet zomaar. Er wordt gesproken over inspraak en overleg. Niet vanuit koppigheid, maar vanuit het gevoel dat er onvoldoende is nagedacht over de menselijke kant van deze beslissing.
Want natuurlijk begrijpt iedereen dat organisaties soms keuzes moeten maken. Locaties veranderen, budgetten staan onder druk en personeel is niet onbeperkt beschikbaar. Maar juist dan mag verwacht worden dat kwetsbare ouderen serieus worden meegenomen in het proces.
Een gesprek vooraf. Luisteren naar zorgen. Samen zoeken naar oplossingen.
Dat is geen luxe.
Dat is respect.
De ontstane boosheid laat vooral zien hoe belangrijk deze koffieochtend eigenlijk is. Misschien belangrijker dan beleidsmakers en organisaties zelf hebben beseft.
Want wie goed kijkt, ziet daar op vrijdagochtend geen 'activiteit'.
Maar mensen.
Mensen die elkaar overeind houden.
Mensen die ergens bij willen horen.
Mensen die niet zomaar van locatie naar locatie geschoven willen worden.
En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap die nu gehoord moet worden.