Slecht nieuws voor iedereen die dit slechte nieuws toch weer vergeet (wat dan misschien nog enigszins goed nieuws is): het eerste wondermedicijn tegen Alzheimer dat op de Europese markt is toegelaten, blijkt vooral heel goed te zijn in... tja, vergeten te werken. Leqembi heet het spul. Een naam die zó lastig te onthouden is dat je bijna zou denken dat de farmaceutische industrie een wrange grap met ons uithaalt. ‘Wat slikt u ook alweer voor uw geheugen?’ ‘Iets met een L, of was het een Q?’

In Amerika mocht het al even, en de Europese Commissie gaf in 2025 ook een groen vinkje. Maar nu komt Zorginstituut Nederland met een advies aan onze kersverse minister van VWS, Sophie 'Ik ben ook maar een mens' Hermans: stop dit spul maar niet in het basispakket. De conclusie? Het dagelijks functioneren gaat nog steeds achteruit, maar je krijgt er wel gratis kans op ernstige hersenbloedingen en hersenzwellingen bij. En laten we eerlijk zijn: als Alzheimerpatiënt heb je al genoeg aan je hoofd om níét te onthouden, daar kun je een exploderend brein echt niet bij hebben.

Het is het klassieke verhaal van de medische industrie: genezen is een verdienmodel, voorkomen is een hobby voor idealisten. Alzheimer wordt niet voor niets de ‘diabetes van de hersens’ genoemd. Een half leven rondlopen met haperende insuline en chronische ontstekingen door een dieet van frituurvet en stilzitten, dat eist zijn tol. Gezonde voeding en een beetje spiermassa kweken zou helpen, maar daar valt geen droog brood aan te verdienen. Aan een pil die je als een junk moet blijven slikken – sorry, een medicijn, want van een geneesmiddel zou je zomaar eens kunnen genezen – daarentegen...

Ik had gehoopt dat de president van de NAVO hiermee geholpen kon worden. Onze eigen Mark Rutte had immers ook jarenlang last van het kwijtraken van herinneringen. Al was er bij hem een medisch wonder aan de hand: hij had geen actieve herinneringen, maar nog een hele kelder vol inactieve. Hij zat blijkbaar in de testgroep van Leqembi, maar zelfs met een dubbele dosis bleef het probleem bestaan. ‘Ik heb hier geen actieve herinnering aan,’ bleef het antwoord, terwijl de rest van Nederland dacht: ‘Wij helaas wel, Mark’.

Alzheimer, ik wilde er eigenlijk een vlijmscherpe grap over maken, maar ik ben hem even vergeten. Sorry. Maar zonder gekheid: Alzheimer is een rotziekte. Niet alleen voor degene die langzaam uit zijn eigen leven verdwijnt, maar vooral voor de omgeving die achterblijft met een levend omhulsel. Ooit zullen we de code kraken. Dan is iedereen vergeten hoe het was toen er nog Alzheimerpatiënten waren. Tot die tijd blijven we zoeken, hopen en af en toe een vette knipoog geven naar de ellende, want anders hou je het niet vol. Maar goed, nieuws om snel te vergeten, dus.